.

.

poniedziałek, 16 listopada 2015

A kiedy stracisz dziecko...



Oddział ginekologii w Lublinie. Co chwilę słyszę płacz nowo narodzonych maluchów.
###
Obok mnie na sali leżą młode kobiety, którym odgłos dziecka przeszywa serca.
Ania i Iza. 26 i 29 lat. To nic, że młodsze, dogadujemy się świetnie. W sumie znamy się dwa dni. A jakby dwa lata. Szpital to jednak specyficzne miejsce na przyjaźń... z godziny na godzinę robi się coraz trudniej mimo że staramy się nie myśleć, dlaczego tu jesteśmy.
###
Zabieg Izy trwa chwilę, gdy ją zabierają ściskam mocno Jej dłoń. Tylko tyle mogę. Czekamy z niecierpliwością aż wróci na salę. Sama. Bez dziecka.
Następna w kolejce jest Ania. Młoda piękna kobieta, która czekała na swoje pierwsze Maleństwo. Niestety scenariusz jest ten sam. Staram się z całych sił po prostu być.
Nie omijam tematu, płyną łzy ale tak trzeba. Trzeba swoje wykrzyczeć, wypłakać. 
Leżymy sobie właśnie w swoich łóżkach. I nie byłoby w tym nic dziwnego,  gdyby razem z nami nie było Basi.
###
Basia walczy po raz 5. Tym razem czwarty miesiąc. 
I tak się właśnie zastanawiam,  jak muszą się czuć razem, na jednej sali. Dziewczyny, które straciły swoje dzieci patrzą na uśmiechniętą przyszłą mamę, która gładzi z czułością swój brzuch.
Basia przeżywa mimo wszystko dramat dziewczyn. I pewnie tysiąc myśli krąży w Jej głowie. Czy tym razem się uda...?
I ja się pytam, gdzie tu sens, gdzie logika. Na jednej sali kobiety w ciąży i te, które właśnie ciążę straciły. 
Przejeżdżające ciągle obok sali wózki z maluchami, które płaczą lub radośnie kwilą. 
Dzięki Bogu mnie samej ten dramat nie dotyczy, nie jestem po żadnej ze stron. Jednak nie mogę pozostać obojętna bo jestem tuż obok. 
Kiedy to się zmieni, nie mam pojęcia. Z wiadomości na ten temat wiem, że sprawa dotyczy min. 95% polskich szpitali. I choć wiem, że ciągle brak miejsc, że pacjentek masa, to jednak uważam, że wystarczy czasem trochę chęci i ludzkiego współczucia aby tę sytuację zmienić...
To mówiłam ja - pacjentka ginekologii.  Po prostu mama...

niedziela, 1 listopada 2015

Rok z Patusiowym Szczęściem :)


Kochani, właśnie minął rok odkąd z drżącym sercem napisałam pierwsze słowa na blogu... Rok moich historii i przemyśleń przelewanych na ekran komputera. Bardzo tego potrzebowałam, blog to taki mój psycholog, prawie psychiatra ;) koiłam tu swoje lęki i demony, ale również iskry szczęścia.
Wiele razy zastanawiałam się nad istnieniem Patusiowego Szczęścia, tak mało czasu zostaje mi dla bliskich. Nawet w tej chwili Patusia bawi się klockami i co chwilę kasuje kawałek tekstu...
Wczoraj pędziłam do niej jak erka na sygnale. Dostałam sygnał od babci, że z maleńką coś się dzieje. Uwierzcie mi, ziemia mi się usuwa z pod nóg gdy Patrycja jest chora. Nie wiem, czy to przewrażliwienie, czy po prostu wielka potrzeba chronienia kogoś najważniejszego w życiu.
Gorączka ... i obawa czy nie skończy się podobnie jak ostatnio, czyli w szpitalu.
Dzięki Bogu na miejsce przede mną dojechała Patusiowa Chrzestna Mama. Dziękujemy!!! W nocy 39,5 stopni, plucie syropem, płacz itd.
Rankiem zostawiłam śpiącą Gwiazdę i popędziłam do pracy, bo w sobotę też czasem pracuję.
Gorączka pojawia się i znika więc czekamy na rozwój gada siedzącego w środku. Obiecałam Patusi, że jutro razem pójdziemy na grób dziadka. Wizyty rok temu nie pamięta... a tak jeszcze nie wiemy jak będzie.
Wróciłam zmarznięta z cmentarza i piszę tych parę słów do was. szybki gorący prysznic, aromatyczna herbata...
###
Jest godzina 23, kończę post pisząc na tablecie. Laptop padł. A ja razem z nim 😉Leżę sobie z ręcznikiem na głowie, obok mnie śpi smacznie Patusia. Oddycha miarowo i chyba śni jej się coś dobrego, bo uśmiecha  się przez sen... Nie wiem jak to możliwe,  że takie maleńkie dziecko zajmuje 3/4 duuuużego łóżka. Na stoliku obok cała apteka. Termometr, krople do nosa, nurofen i lipomal. No i najważniejszy lek. Czopki przeciw gorączce. Bo wiecie, mamy ogromny problem z podaniem leków w płynie gdy jest już tak naprawdę źle. Tzn. ja mama mam problem z ich podaniem a Patusia nie potrafi przełknąć... Po wczorajszej próbie podania lepiło się wszystko w mojej torebce, którą się bawiła. Dobrze, że karta kredytowa jest cała 😨
Kochani, dziękuję Wam za ten rok. Za to, że jesteście z nami, za wszystkie wiadomości, za każdy dowód sympatii, za to że nas czytacie.
Bo tak naprawdę to dla Was istnieje Patusiowe Szczęście!!! Razem więc zdmuchnijmy pierwszą świeczkę na blogowym torcie 🎂 Sto lat sobie odśpiewam ale po cichutku, niech Gwiazda śpi. Trzymajcie kciuki za moje zdrowie, bardzo WAS o to proszę... Zaczynamy nowy etap w życiu bloga, od jutra rozpoczynamy drugi rok blogowania 👍 Dobranoc. Ciiii. ....

poniedziałek, 28 września 2015

Kolorowy październik

Za chwilę październik...Kolorowe liście kołyszą się na wietrze. W trawie błyszczą pięknie kasztany. Często pada deszcz i zrobiło się chłodno. Korzystam z wolnego od pracy dnia upaprana zupką w kolorze pomarańczowym...I zastanawiam się jak mogłam żyć wczesniej... bez dziecka.
Jak mogłam bez Niej oddychać, planować przyszłość, tańczyć, bawić się do rana...

Wiem doskonale jak zmieniło się moje życie, tak jakoś o 180 stopni. Każda chwila jest inna, mieni się tysiącem barw. Nie zawsze jest różowo, z pewnością jednak nie jest szaro i nijako...
Tak, kocham Ją nad życie. Jest moim powietrzem, motorem, który napędza mnie do działania. To dla Niej wszystko zmieniam na lepsze. Rozwijam właśnie swoje skrzydła na każdej płaszczyźnie swojego życia. Nie boję się dalszych zmian, bo tych dużo przede mną.

Pytacie w mailach ( za wszystkie wiadomości bardzo bardzo dziękuję ) jak sobie radzimy po powrocie do pracy.
Otóż lekko nie jest, tęsknię okropnie w każdej sekundzie, jednak wiem, że Maleńka jest pod najlepszą opieką jaką mogłam Jej zapewnić. Zostaje z Babcią, a wiadomo od dawna, że babcia to wielki skarb.
Widzę jak się bawią, zaśmiewają się do łez, piszą po małych rączkach długopisem i jak urządzają bębenkowe granie z garnków w zmywarce ;) 

Tak szczerze mówiąc myślałam, że ten mój powrót przeżyję strasznie i będzie to ogromna trauma. Z drugiej strony krzyczała druga ja. Taka w dobrze skrojonej spódnicy z nienagannym makijażem, z ułożonymi włosami, kompetentna i lubiana przez klientów. Brakowało mi tej adrenaliny. I tego błysku w oku spełnionej zawodowo kobiety. Choć w tej materii nie powiedziałam jeszcze ostatniego słowa. 

Wracam z uśmiechem na twarzy pędząc moim autkiem do Szczęścia Ogromnego. Pati piszczy w niebogłosy, biegnie na tych swoich nóżkach prosto w moje ramiona. I wtedy znów jestem tylko mamą...aż Mamą!!!

Nie mogłam się powstrzymać i właśnie dałam Jej buziaka. Jak się zbudzi to znowu posta nie dokończę ;) Wiecie ile początków już napisałam? W skrócie - dużo. I przytupta zawsze do mnie córka moja i po ptakach, czyli po pisaniu.
Mam nadzieję, że będziecie nas czytać, ze swojej strony obiecuję częściej się odzywać, przede mną impreza roku, czyli integracja ( dostałam pozwolenie ), więc z pewnością coś wrzucę ;) 

Na dobranoc powiem Wam tylko, że jeśli się czegoś mocno pragnie, to spełni nam się wcześniej czy później, jesteśmy kowalami własnego losu, często jedna decyzja zmienia nasze życie.
Ja niczego nie żałuję. Może tylko tego, że Maleńka pojawiła się tak późno...a może właśnie dlatego tak to doceniam...





piątek, 14 sierpnia 2015

Patusiowa mama wraca do pracy


Stało się. Minął ponad rok, od kiedy moje Szczęście jest ze mną. Na początku myślałam, że to bardzo dużo czasu. My razem, bez pośpiechu, bez stresu. 
Nie wiem dlaczego ten czas płynie tak szybko. Zdecydowanie za szybko. 

Wracam. Do pracy wracam. Nie z takim początkiem jaki sobie wymarzyłam. Patrycja w przeddzień mojego planowanego powrotu bardzo się rozchorowała. 
Nie wiem dlaczego los mi takie kłody od razu kładzie pod nogi. Bo wiadomo w pracy się nie pojawiłam. 
Musiałam zostać z moją córką. W chwili gdy miała ponad 40 stopni gorączki nikogo nie potrzebowała tak bardzo jak mnie. Obejmowała mnie za szyję i mówiła szeptem...mamo, mamo...

Już wiedziałam, że ja jestem dla Niej, nie Ona dla mnie. Cała reszta będzie musiała poczekać. 
Wracam ze zdwojoną siłą w poniedziałek. Trochę boję się przyjęcia po tak długiej nieobecności i tym feralnym początku. 
Czy mnie ktoś zrozumie też nie wiem. 
Jedno wiem na pewno. Jeśli pojawi się taka konieczność będę z Małą zawsze, kiedy będę Jej potrzebna. 
Nie wyobrażam sobie, żeby nie było mnie przy Niej w chorobie. 
Nie mówimy tu o katarku czy ząbkowaniu. Tutaj już musi sobie poradzić babcia. 

Czy wytrzymamy bez siebie? Czy Babcia da radę? Nie znam odpowiedzi na te pytania. Próbujemy. Daję nam kilka miesięcy na życiowy sprawdzian. Wszystko okaże się w praniu ;) 
Wystroję się, odmaluję, odetchnę pracowniczym powietrzem. Potrzebuję tego. Przed ciążą praca była dla mnie wszystkim. Lubię to co robię. Uważam, że jestem w tym dobra. I baaardzo skromna ;) Praca śniła mi się nie raz i to nie były horrory. Nastrajam się pozytywnie. Uśmiecham się do siebie pod nosem. Dasz radę Kaśka. No przecież!!!

Witaj więc przygodo! Zaczynam kolejny nowy etap swojego życia. Mama w pracy. 

czwartek, 13 sierpnia 2015

Bez smoczka ani rusz... ;)


Ciężki czas mamy teraz Kochani... 
Dopadło nas choróbsko wredne i gorączka ponad 40 stopni męczy moje dziecko.

Zwiedzamy więc szpitale i odwiedzamy lekarzy. Do tego wszystkiego temperatura na dworze jest identyczna jak ta u Patusi.
Cóż, taki czas. I już wiem, jak zmieniło się moje życie, nie można nic zaplanować. 

Byłam do niedawna pełna energii, czekająca na powrót do pracy. Euforia mieszała się z niepewnością. Ale czekałam na TEN DZIEŃ :) 
Niestety musiałam powrót odłożyć na kilka dni. Teraz Patrycja potrzebuje mnie najbardziej. Bo kto ma być przy niej w takiej chwili jak nie MAMA. 

Mama i jeszcze coś...Smoczek :)

Jak wiecie testowałyśmy niedawno prześliczny smoczek NUK Classic. Nie dawałam mu większych szans. Odkąd Pati się urodziła tolerowała tylko i wyłącznie smoczek kulkę. Próbowałam wszystkiego, wszak zęby będą rosły, trzeba smoczka używać innego, żeby nie było problemu.

Od pierwszej chwili wiedziałam że się uda, widziałam minę Pati i tę ciekawość gdy pierwszy raz sięgnęła po smoczka od NUK. 

No i udało się... Smoczek nasz w pięknych letnich barwach zamieszkał w naszym domu i towarzyszy nam w każdej chwili. Tej lepszej i tej gorszej. Na spacerze, na zakupach, u lekarza i teraz.....gdy Patusia zasypia, bo gorączka na chwilę spadła...



Ze swoim ukochanym smoczkiem Maleńka może normalnie oddychać, nie przeszkadza Jej nawet przy bólu gardła. Polecam więc z całego serca wszystkim dzieciom i mamom przede wszystkim :)

My zakończyłyśmy poszukiwania. 
Pozdrawiamy :)



niedziela, 19 lipca 2015

Za zakrętem...


Prowadziłam właśnie auto, gdy usłyszałam o wypadku. Droga zamknięta, samochód stanął w płomieniach...
W tym ułamku sekundy bezwiednie modliłam się oby nie był to nikt bliski. A powinnam była się modlić, żeby nikt....

Nie cierpię takich wiadomości. Kilka lat temu zginął mój bratanek - nie miał szans, gdy wyjeżdżające zza zakrętu auto znalazło się na Jego pasie. Przeżyłam to strasznie. Bardzo długo miałam potworny lęk przed jazdą samochodem. Nieważne kto prowadził. Bałam się i już.
Powoli, powoli ten strach mija i kolejny raz gdzieś tam na drodze przyśpieszam, żeby się nie spóźnić. A obiecywałam sobie, że już tego nie zrobię. Noga z gazu i powoli... 
Przecież mam dla kogo żyć. 

Odkąd urodziłam dziecko moje szaleństwo drogowe zmalało bardzo. Gdzieś tam z tyłu głowy ktoś mi szepcze do ucha, Uważaj...Zwolnij...

Tylko ja nie siebie się boję, a kogoś kto spotka się ze mną przecinając mi drogę, bo za szybko, bo nieostrożnie, bo gapa, bo pijany...

I cholera wiem, że nic na to nie mogę poradzić, kompletnie nic. Mogę tylko pilnować siebie. 
Bo gdyby każdy z nas się pilnował byłoby o niebo bezpieczniej. 

Teraz z tyłu mam najważniejszego pasażera. Moją córkę. I zrobię wszystko, żeby Ją ochronić, może własnie przed Tobą. Nie pędź więc, ciesz się życiem, daj żyć innym. Daj żyć mnie i mojemu dziecku. Jeden kieliszek Cię nie zbawi, odpłyniesz jutro, pojutrze. Już bez kluczyków w dłoni. Śpieszysz się, ochłoń, zwolnij. Pięć minut każdy poczeka, więcej nie nadrobisz.

Bo życie mamy jedno - i Ty i Ja. 
I wiesz, po wielu latach zostałam Mamą...nie odbieraj mi tego szczęścia.

Wypadek, o którym słyszałam w radio miał okropny finał, czołowe zderzenie, dwóch młodych ludzi nie żyje. Chłopak z mojej miejscowości...Słysząc sygnał wozów strażackich, który niósł się przy pożegnaniu na pogrzebie myślałam, że serce mi pęknie. 
Kolejna bezsensowna śmierć. Kolejny młody człowiek, który miał przed sobą całe życie. Kolejni pogrążeni w rozdzierającej serce rozpaczy rodzice. Ta rana nigdy się nie zabliźni, nigdy nie przestanie boleć. 

Jak mam ochronić swoje dziecko przed Tobą??? Z pewnością w przyszłości będzie kierowcą, myślę, że dobrym. Dostała trochę w genach ;) Przecież nie zabronię Jej prowadzić auta. Nic to nie da. 
Często słyszę, że co ma być to będzie. Ja wyznaję zasadę, że będzie tak, jak ja chcę, żeby było. Bo jesteśmy kowalami swojego losu. Może nie w stu procentach niestety, ale w większości. 
Ja za każdym razem pomyślę o dziecku i rodzinie wsiadając do samochodu. 
I Ciebie również o to proszę...

Cieszmy się życiem, bo jest zawsze za krótkie i nieprzewidywalne. Ale jak bardzo cenne... Bezcenne!!!
Bo tak już jest, że gdy stajesz się rodzicem Twoje serce bije dla dziecka. Chcę być dla Niej i Nią cieszyć się jak najdłużej. 
A zamknąć oczy chcę w bujanym fotelu, przy ulubionym serialu, najlepiej z mruczącym kotem na kolanach, mając z osiemdziesiąt lat. Czego również i Tobie życzę.

Wypadkom mówię DOŚĆ!!!

przeczytaj # przemyśl # udostępnij

poniedziałek, 13 lipca 2015

A gdy nastaje noc...


A gdy nastaje noc ... patrzę jak zasypiasz wtulona w moje ramiona. 
Nic i nikt nie może nas rozdzielić. Jesteśmy Ty i Ja. Razem.
Celebruję to zasypianie już od ponad roku i nadal nie mogę uwierzyć, że ze mną jesteś...taka moja.

Kołysanki śpiewam Ci od pierwszego dnia. W szpitalu nuciłam cichutko. W domu nie wstydzę się nikogo i płynie słodkie lulilaj...
Słowa układają się w całe zwrotki, już dawno nie miałam takiej weny przy układaniu słów.
Jednak jeszcze po latach potrafię.

Jest ciemno. Słyszę Twój oddech i jest to najbardziej przyjemny dźwięk dla moich uszu. 
Oddech miarowy ale cichutki. Może dziś katar sobie pójdzie precz i zaśniemy spokojnie.

Nie gniewam się, że budzisz się z płaczem w środku nocy. Martwię się po prostu, czy to zły sen, czy coś Cię boli, chciałabym wiedzieć. Z tą niewiedzą czuję się taka bezsilna. 
Jestem po to aby Ci pomóc, a nie wiem jak.

Dobrze, że wystarcza Ci moja obecność, jestem lekarstwem na całe zło tego świata. 
Zło może się objawić nie takim jak trzeba spojrzeniem kota ;) albo urwaniem gumki recepturki, 
najlepszej zabawki w tym miesiącu.

Chciałabym być przy Tobie jak najdłużej, obserwować Twoje samodzielne kroki, pierwsze wypowiadane zdania, ale wiem, że nie mogę. Bo w tym naszym kraju nie dostaniemy pieniążków nawet na pieluszki jak zostanę w domu. 

Ja nie potrzebuję wiele. O niebo zmieniły mi się priorytety. Ale dla Ciebie chciałabym choć trochę lepszego życia, lepszego startu...

Te pierwsze lata niech Ci upłyną w radości beztroski. Mam nadzieję, że dzieciństwo będziesz
 wspominać z uśmiechem na twarzy. Byś mogła na tym fundamencie zbudować szczęśliwe życie, 
w którym zawsze będzie dla mnie miejsce, choć malutkie :)

A gdy nastaje noc zasypiamy sobie słodko. Odpływam czując Twój jeszcze niemowlęcy zapach.
 Chcę zamknąć go w buteleczce i otworzyć kilka razy, jak już będziesz zbuntowaną nastolatką. 
I przyjdzie ranek, a wraz z nim moje ulubione słowo w Twoich ustach ... Mama.