.

.

wtorek, 12 kwietnia 2016

Nie możesz decydować za kogoś...


Jeszcze wczoraj myślałam, że nie napiszę nic...w temacie aborcji. Nowa ustawa spędza sen z powiek większości kobiet w wieku tzw. produkcyjnym.
Na blogach wielkie poruszenie. Temat rzeka. A jednak ja też prowadzę bloga i jestem Wam Kochani winna przedstawić swoje zdanie. Zdążyłyśmy się już poznać z wieloma z Was. Panowie jak na razie się kamuflują.

Nie będę pisać haseł w stylu: "Precz od mojej macicy". Bo nigdy nie traktowałam Mojej Macicy jak inkubatora. Bardziej myślałam, że jest to ciepły dom dla mojej Kruszynki. Taki dom, który daje Jej bezpieczeństwo i spokój. Dom przejściowy. Na kilka miesięcy. Jak się okazało dla Patrycji na miesięcy osiem.
Uważam, że każdy ma prawo do życia i nie będę się kłócić, czy zarodek to już człowiek. 

Dla mnie osobiście człowiekiem była już ta mała Kropeczka, gdy tylko usłyszałam bicie malutkiego serca. Ciąża była zagrożona od samego początku ze względu na mój stan zdrowia. I wiedziałam, że będę walczyć o Maleństwo z całych sił. Byłam już po 30-tce a moje szanse na dziecko malały z roku na rok. Z miesiąca na miesiąc. Ryzykowałam swoim zdrowiem i życiem. Ryzykowałyśmy obie. 
Gdy usłyszałam po wielu tygodniach walki, że dziecko jest zdrowe płakałam jak bóbr. Lekarz widząc moje wzruszenie ścisnął mnie za rękę. Za drugą rękę trzymał mnie mocno Patusiowy Tata. Wzruszony tak samo jak ja. 

Jaką decyzję podjęłabym gdyby los nie był dla nas tak łaskawy. Gdyby dziecko było chore. Nie wiem. Mam nadzieję, że nigdy się nie dowiem. Na dzień dzisiejszy, patrząc z perspektywy na ten cud - moją ciążę, myślę że urodziłabym. Ale tak myślę teraz. 
Uważam, że NIKT nie ma prawa decydować za matkę. Mądrą matkę, która czeka na swoje dziecko. Jaki dramat przeżywa, podejmując najtrudniejszą decyzję w swoim życiu, wie tylko ta osoba, która to przeżyła. 

Nie ma lepszej opcji. Zarówno jedna jak i druga w tym wypadku będzie zawsze zła. 
Ból pewnie podobny...

Aborcji w Polsce wbrew pozorom i nagonkom medialnym nie ma zbyt wiele. Najczęściej dotyczy uszkodzonych płodów, dzieci, w taki sposób, który uniemożliwia im życie poza łonem matki. Często dzieci umierają własnie w tym bezpiecznym domu, jakim jest macica. Takie mamy rodzą swoje martwe dziecko. Wiedząc o tym. Jak mogłabym podjąć decyzję za kogoś skoro mnie to nie dotyczy. Skoro nie wiem co czuje przyszła mama w takim momencie. Jak drodzy politycy, drodzy księża możecie decydować za kogoś??? 

Jak wiecie kilka miesięcy temu byłam w szpitalu. I widziałam dramat kobiet, które przychodziły na oczyszczanie macicy. Każda przeżywała śmierć swojego dziecka. Chociaż lekarze tłumaczyli, że pęcherzyk jest pusty. Że nie ma w nim życia. Każda oddałaby wszystko, aby ta chwila nigdy nie miała miejsca. 

Czytam i nadziwić się nie mogę. Lekarz namawia swoją pacjentkę w ciąży pozamacicznej na wyjście ze szpitala. Bo może dojdzie do samoistnego poronienia. Tylko pytam się po co. Żeby umarła w domu??? Dochodzi do kuriozum. Jeśli ciąża zagraża życiu matki, to nie przeżyją oboje. 
A dzieci czekające w domu????? Mąż??? 

Wszystko to w obronie życia. 
W obronie życia dziecka...

piątek, 8 stycznia 2016

Krasnoludki są na świecie...

Słów dzisiaj będzie mało. Bo i nie trzeba więcej. Dzisiaj wystarczy tylko patrzeć z ukrycia.
Zabieramy Was w magiczną podróż do świata Krasnoludków. Mieszkają tak blisko...tak naprawdę w każdym z nas...




Przytulisko krasnala Łezki:







Przytulisko krasnala Cichokichka:









Przytulisko krasnala Słomki:










Zapraszamy Was Kochani w nasze magiczne miejsce... 
Krasnoludki mieszkają na terenie Ośrodka Edukacyjno - Muzealnego Roztoczańskiego Parku Narodowego. Oczywiście w Zwierzyńcu. 
Jeśli czytaliście wszystko to zapewne wiecie, że brakuje czwartego małego mieszkańca. 
Powiem Wam w sekrecie, że buduje właśnie swój piękny domek obok Łezki, Cichokichka i Słomki.
Z pewnością wpadniemy do niego na parapetówkę a zdjęcia w sekrecie wam pokażemy :)

środa, 2 grudnia 2015

I nastał grudzień


I nastał grudzień. Kolejny grudzień w moim życiu. Białe płatki śniegu spadają na parapet. Czekam na śnieg. Dużo śniegu. Nie mogę się doczekać reakcji mojego dziecka na ten biały puch. Poprzednia zima minęła pod znakiem gondoli. Patrycja była maleńka. Z pewnością nic nie pamięta
W tym roku chcę zabrać Ją na sanki. Bo wiecie. Jeśli w Polsce będzie prawdziwa zima, to na Roztoczu będzie podwójna. Zawsze tak jest. Dlatego kocham to moje miejsce na ziemi.

Listopad dał mi się ostro we znaki. 
Ciągłe wizyty u lekarza czy raczej lekarzy. Nieoczekiwany pobyt w szpitalu. Długa rekonwalescencja. W tym wszystkim moja Kruszynka została bez mamy z dnia na dzień. Wiedziałam, że to się na Niej odbije. Nie sądziłam jednak, że tak bardzo. Po prostu nie śpimy. Ja przytulam,opowiadam bajki. Patrycja płacze. A raczej piszczy. Nie chcę wiedzieć co myślą sąsiedzi. Jak stanie w drzwiach opieka to pewnie się dowiem.

Aktualny ciężar dla mnie to szklanka wody, co za tym idzie nie mogę wziąć na ręce mojego szczęścia. Serce mi pęka jak biegnie za mną i wtula się w moje nogi wyciągając rączki. Na razie trenujemy wciąganie na kolana. Babcia z Tatą biorą na przemian urlop by z nami być. Czuję się taka nieporadna. Chcę zająć się własnym dzieckiem, czekałam na Nią całe życie.

Ostatnio przeczytałam pewne zdanie, żeby nic nie planować, bo życie i tak nas zaskoczy czy tego chcemy czy nie. To ja już nic nie planuję. Od zawsze moje plany biorą w łeb. Od najmniejszych rzeczy po te największe. Od zawsze chciałam wziąć ślub kościelny, jeden jedyny raz na wieki. Mieć gromadkę dzieci. No może przesadziłam z tą gromadką, powiedzmy dwoje. Dom, w którym ciepło będzie się czuło od pierwszego kroku.

No i zaplanowałam. Rozwód mam już za sobą. Nieplanowany. Zaczynam budować swoje życie od nowa. Ale już nie wbijam się w ramy. Chcę być przede wszystkim zdrowa, choć trochę szczęśliwa. I zapewnić Patrycji ciepły szczęśliwy dom. Tak po prostu. Niby tak niewiele a tak dużo. Dla mnie dużo...

Życie pisze nam różne scenariusze jednak czasem potrzeba konkretnych decyzji. Zmieniamy się. Zmienia nas otoczenie, praca, problemy, stres. Nie ma możliwości, żebyśmy zostali tymi samymi ludźmi co lata temu. Świat podlega ewolucji. My też. Każdego dnia. 

Ale wiecie co? Trzymam kciuki. Za siebie trzymam. Taka ze mnie egoistka. A jutro chcę obudzić się zdrowa i na kolejnej wizycie u profesora usłyszeć, że mogę wracać do pracy. Bo jak się tak leży to boli dużo więcej. Słowo.

To ja już chcę przytulić moje biurko i pić czystek. Bo w domu się jakoś nie składa. Aha. I pokrzywę.
No i fajnie Święta bym chciała spędzić. Bez większych planów, obowiązków. Tak po prostu, wśród bliskich mi osób. Czego i Wam wszystkim życzę...

wtorek, 24 listopada 2015

Lepiej wiedzieć wcześniej...


Nikt mi nie powie, że siedzenie w domu na zwolnieniu lekarskim to frajda. Mam serdecznie dosyć tego nic nie robienia, tej zależności od drugiego człowieka. Dostałam dwa tygodnie na dojście do siebie. Na razie, jak to powiedział profesor. Bo tego, że ból ustanie już nikt mi nie obiecał. Istnieje więc możliwość powtórki za dwa tygodnie i kolejnej przerwy w życiorysie. 
Nie było mnie prawie tydzień. Tydzień bez dziecka...

I właśnie ten tydzień bez Mamy bardzo odbił się na Maleńkiej. Nie chce jeść, śpi niespokojnie, budzi się z potwornym płaczem, by usnąć wtulona w moich ramionach.
Niestety nie mogę Jej wziąć na ręce a wytłumaczyć tego takiemu małemu dziecku nie potrafię.
Jestem więźniem we własnym domu. Patrycja nie spuszcza ze mnie wzroku, gdy w drzwi wkracza babcia Marysia, Pati biegnie do mnie i po prostu mnie pilnuje. Bo już raz wyszłam, gdy przyszła do niej babcia ... i nie wróciłam.
Pokazywała drzwi i ze łzami w oczach wołała Mamo...
Wiem, że zrobię wszystko żeby ta sytuacja się nie powtórzyła. Bo tydzień jakoś bez siebie wytrzymamy, jednak gdybym przegapiła pewne symptomy to rozstanie mogłoby być znacznie dłuższe.

Kochane Mamy, mam do Was serdeczną prośbę, badajcie swoje zdrowie, morfologia co pół roku, USG jamy brzusznej gdy czujemy się niepewnie, cytologia raz w roku, USG piersi. No i koniecznie USG dopochwowe. I to u dobrego lekarza, gdzie można sprawdzić przepływy w naszych kochanych przydatkach. Bo po porodzie, czy to naturalnym, czy cc, różne rzeczy się z nami dzieją, o których pojęcia nie miałam. I pewnie chodziłabym tak jeszcze latami, leczona ciągle antybiotykami na przeróżne choroby tylko nie na to co trzeba...

Nie muszę Wam chyba tłumaczyć, jak żyje się z bólem od miesięcy, bieganie od lekarza do lekarza, silne leki, jedyny plus to chyba taki że schudłam ;)
Ale wolałabym ważyć te 7 kg więcej i być zdrowa, napić się wina wieczorem i wziąć gorącą kąpiel w wannie.
Na początku jeszcze mówiłam, że mnie boli, z czasem przestałam, tylko zagryzałam zęby, bo gdy coś jest przewlekłe, to inni też już się przyzwyczajają, przecież dajesz radę chociaż boli, więc może troszkę przesadzasz z wielkością problemu. 

W szpitalu pierwsze co dostałam to oczywiście antybiotyk, który po dobie został zmieniony na silniejszy... stan mojego żołądka i jelit - lepiej nie mówić. Wiem, że czeka mnie wielomiesięczna terapia, aby się oczyścić z tej chemii. Na szczęście ktoś tam na górze nade mną czuwa i trafiłam na ludzi, którzy znaleźli problem. Teraz potrzebuję tylko czasu, ewentualnie powtórki zabiegu za jakiś czas. Ale już się nie boję. Bo wiem, że będzie dobrze. Tylko lepiej. I lepiej.

Nie wiem, czy uda mi się odbudować moje zdrowie zmarnowane przez nietrafione diagnozy, ale będę się starać. Bo nie ma nic ważniejszego na świecie. Zdrowie moje i moich najbliższych to skarb największy, którego będę chronić z całych sił.
I jeszcze raz Was proszę, badajcie się. Bo najgorsza prawda jest lepsza niż niewiedza. Bo możemy działać i walczyć z całych sił. Dla siebie. Dla naszych dzieci. Dla naszych mężczyzn...

wtorek, 17 listopada 2015

Ta tęsknota...



Jest wtorek, za oknem świeci piękne słońce. Patrzę na tętniące życiem miasto. I dopada mnie tęsknota... Biegam z badania na badanie, lekarze wymyślają coraz to nowe teorie. A ja tak po ludzku mam dość. Chcę do domu. Do mojego dziecka. Do tego ciepłego ciałka, do tych oplatających mnie rączek. Do tego uśmiechu najpiękniejszego na świecie, do tych oczek niebieskich jak lazur. Chcę wrócić zdrowa, bez ciągłego myślenia o bólu. Bo jestem jak nikt potrzebna mojej córce. 

Patrzę na mamy, które walczą o swoje maleństwa, o każdy dzień, miesiąc.  I zdałam sobie sprawę, że ja tak naprawdę też walczę o Nią. Bo Patrycja potrzebuje zdrowej, uśmiechniętej mamy. Bo potrzebuje mnie całej,  żeby być szczęśliwym dzieckiem. Bez trosk. Bez smutku.  Bez łez...

Z dnia na dzień jest mi coraz trudniej. To nasze najdłuższe jak do tej pory rozstanie. I choć wiem, że tata Ją kocha nad życie, babcie pomagają, dziadek nosi na rękach,  i krzywda Jej się żadna nie dzieje...to chcę wrócić,  jak najszybciej się da.

Czekam z niecierpliwością na wyniki. Mimo wszystko wierzę w naszych lekarzy, no kochany profesor z pewnością mi pomoże 😊 nie lubię jednak tego uczucia paniki. Wczoraj na badaniu rezonansem magnetycznym byłam o włos od ucieczki. Nienawidzę małych pomieszczeń a co dopiero taka tuba. Zamknęłam oczy i wyobrażałam sobie, że jestem na techno disco czy coś tam podobnego. Huk w każdym razie i bit podobny. 

Unikam szpitali, jestem ogromną panikarą. Najchętniej wyszłabym sobie po cichutku, nie zauważona. Gdybym tylko dała radę. 
Nie chcę myśleć negatywnie, przecież uśmiech i optymizm już nie jedną osobę postawiły na nogi. Głowa do góry Kasiula, mówię sobie. Jeszcze chwila, jeszcze kilka dni i będzie dobrze.  Przecież w końcu musi być. 

I wrócę do ciepłego domu, przepełnionego śmiechem mojego dziecka. Napiję się gorącej herbaty, zamknę oczy i przeszłość będzie tylko złym snem, który mam nadzieję, już nigdy nie wróci...

poniedziałek, 16 listopada 2015

A kiedy stracisz dziecko...



Oddział ginekologii w Lublinie. Co chwilę słyszę płacz nowo narodzonych maluchów.
###
Obok mnie na sali leżą młode kobiety, którym odgłos dziecka przeszywa serca.
Ania i Iza. 26 i 29 lat. To nic, że młodsze, dogadujemy się świetnie. W sumie znamy się dwa dni. A jakby dwa lata. Szpital to jednak specyficzne miejsce na przyjaźń... z godziny na godzinę robi się coraz trudniej mimo że staramy się nie myśleć, dlaczego tu jesteśmy.
###
Zabieg Izy trwa chwilę, gdy ją zabierają ściskam mocno Jej dłoń. Tylko tyle mogę. Czekamy z niecierpliwością aż wróci na salę. Sama. Bez dziecka.
Następna w kolejce jest Ania. Młoda piękna kobieta, która czekała na swoje pierwsze Maleństwo. Niestety scenariusz jest ten sam. Staram się z całych sił po prostu być.
Nie omijam tematu, płyną łzy ale tak trzeba. Trzeba swoje wykrzyczeć, wypłakać. 
Leżymy sobie właśnie w swoich łóżkach. I nie byłoby w tym nic dziwnego,  gdyby razem z nami nie było Basi.
###
Basia walczy po raz 5. Tym razem czwarty miesiąc. 
I tak się właśnie zastanawiam,  jak muszą się czuć razem, na jednej sali. Dziewczyny, które straciły swoje dzieci patrzą na uśmiechniętą przyszłą mamę, która gładzi z czułością swój brzuch.
Basia przeżywa mimo wszystko dramat dziewczyn. I pewnie tysiąc myśli krąży w Jej głowie. Czy tym razem się uda...?
I ja się pytam, gdzie tu sens, gdzie logika. Na jednej sali kobiety w ciąży i te, które właśnie ciążę straciły. 
Przejeżdżające ciągle obok sali wózki z maluchami, które płaczą lub radośnie kwilą. 
Dzięki Bogu mnie samej ten dramat nie dotyczy, nie jestem po żadnej ze stron. Jednak nie mogę pozostać obojętna bo jestem tuż obok. 
Kiedy to się zmieni, nie mam pojęcia. Z wiadomości na ten temat wiem, że sprawa dotyczy min. 95% polskich szpitali. I choć wiem, że ciągle brak miejsc, że pacjentek masa, to jednak uważam, że wystarczy czasem trochę chęci i ludzkiego współczucia aby tę sytuację zmienić...
To mówiłam ja - pacjentka ginekologii.  Po prostu mama...

niedziela, 1 listopada 2015

Rok z Patusiowym Szczęściem :)


Kochani, właśnie minął rok odkąd z drżącym sercem napisałam pierwsze słowa na blogu... Rok moich historii i przemyśleń przelewanych na ekran komputera. Bardzo tego potrzebowałam, blog to taki mój psycholog, prawie psychiatra ;) koiłam tu swoje lęki i demony, ale również iskry szczęścia.
Wiele razy zastanawiałam się nad istnieniem Patusiowego Szczęścia, tak mało czasu zostaje mi dla bliskich. Nawet w tej chwili Patusia bawi się klockami i co chwilę kasuje kawałek tekstu...
Wczoraj pędziłam do niej jak erka na sygnale. Dostałam sygnał od babci, że z maleńką coś się dzieje. Uwierzcie mi, ziemia mi się usuwa z pod nóg gdy Patrycja jest chora. Nie wiem, czy to przewrażliwienie, czy po prostu wielka potrzeba chronienia kogoś najważniejszego w życiu.
Gorączka ... i obawa czy nie skończy się podobnie jak ostatnio, czyli w szpitalu.
Dzięki Bogu na miejsce przede mną dojechała Patusiowa Chrzestna Mama. Dziękujemy!!! W nocy 39,5 stopni, plucie syropem, płacz itd.
Rankiem zostawiłam śpiącą Gwiazdę i popędziłam do pracy, bo w sobotę też czasem pracuję.
Gorączka pojawia się i znika więc czekamy na rozwój gada siedzącego w środku. Obiecałam Patusi, że jutro razem pójdziemy na grób dziadka. Wizyty rok temu nie pamięta... a tak jeszcze nie wiemy jak będzie.
Wróciłam zmarznięta z cmentarza i piszę tych parę słów do was. szybki gorący prysznic, aromatyczna herbata...
###
Jest godzina 23, kończę post pisząc na tablecie. Laptop padł. A ja razem z nim 😉Leżę sobie z ręcznikiem na głowie, obok mnie śpi smacznie Patusia. Oddycha miarowo i chyba śni jej się coś dobrego, bo uśmiecha  się przez sen... Nie wiem jak to możliwe,  że takie maleńkie dziecko zajmuje 3/4 duuuużego łóżka. Na stoliku obok cała apteka. Termometr, krople do nosa, nurofen i lipomal. No i najważniejszy lek. Czopki przeciw gorączce. Bo wiecie, mamy ogromny problem z podaniem leków w płynie gdy jest już tak naprawdę źle. Tzn. ja mama mam problem z ich podaniem a Patusia nie potrafi przełknąć... Po wczorajszej próbie podania lepiło się wszystko w mojej torebce, którą się bawiła. Dobrze, że karta kredytowa jest cała 😨
Kochani, dziękuję Wam za ten rok. Za to, że jesteście z nami, za wszystkie wiadomości, za każdy dowód sympatii, za to że nas czytacie.
Bo tak naprawdę to dla Was istnieje Patusiowe Szczęście!!! Razem więc zdmuchnijmy pierwszą świeczkę na blogowym torcie 🎂 Sto lat sobie odśpiewam ale po cichutku, niech Gwiazda śpi. Trzymajcie kciuki za moje zdrowie, bardzo WAS o to proszę... Zaczynamy nowy etap w życiu bloga, od jutra rozpoczynamy drugi rok blogowania 👍 Dobranoc. Ciiii. ....