
Miałam duże wątpliwości czy poruszać ten temat, dużo tego na blogach się przewija, ale ja może ugryzę temat z innej, równie ważnej strony.
Oglądałam ostatnio jakiś program w telewizji, a tam znana pani położna przekonywała wszystkich, że nie ma terroru co do karmienia piersią po urodzeniu dziecka...
Pewnie bym tej pięknej pani uwierzyła, gdybym niedawno sama nie rodziła.
Ale od początku...Jak wiecie urodziłam wcześniaka, piękną dziewczynkę, która skradła moje serce...
Cesarskie cięcie, dużo wcześniej niż trzeba, w ogromnym stresie, gdyż chodziło o życie Maleńkiej - wiadomo, mleka brak. Ja ledwo żywa, Maleńka cały czas przy mnie, w pierwszej dobie chyba jeszcze nie była głodna. Druga doba - brak mleka, dziecko głodne...pani położna zlitowała się nad nami o godz. 4:00 rano - dostałyśmy mleko, Patusia postawiła na nogi cały oddział ;) podobno wszyscy pytali rano o dziecko, które miało bardzo dźwięczny donośny głos (po mamusi ;)) na wizycie mama Kasia ledwo żywa, bo przecież całą noc tańczyła z Maleńką, żeby tylko przestała płakać...rano myślałam, że brzuch mi się rozpadnie ;) oj bolało. Pan doktor się zlitował, dostałam dawkę leków przeciwbólowych gratis, a przy okazji pogroził palcem i kazał jednak trochę leżeć.
W dzień Maleńka dawała radę, jakieś mleko się pojawiło, odruch ssania miała rewelacyjny, dodatkowo ciągle jakieś badania, nastał wieczór...kolejny głodny wieczór. Poprosiłam o butelkę, widziałam, że jest bardzo głodna, no i nie ukrywam, byłam przerażona kolejną bezsenną nocą. Mleka nie dostałam, bo nie było w zleceniu...taka malutka kartka papieru decydowała o pełnym żołądku mojego dziecka!
Patusia jednak zasnęła tej nocy - zdradzić Wam sekret skąd dostałam mleko? ;) Koleżanka z sali, która przydział szczęśliwie dostała po prostu się z nami podzieliła :) Mała Kornelka zjadła mniej, by moja Maleńka mogła spokojnie zasnąć...
Sylwia i Andrzej - rodzice Kornelki - Kochani jeszcze raz bardzo bardzo dziękujemy!!!!!! Gdyby nie Wy...Jakbyście widzieli jak Andrzej prawie pod kołdrą przelewa mleko do naszej butelki, pełna konspiracja, ja pod drzwiami ;) paranoja normalnie. Dziewczynki to takie szpitalne siostry, bardzo się wszyscy zżyliśmy, dużo łatwiej było nam przetrwać w szpitalu.
Nie byłam jedyna - każda z nas przeżyła swoje. Sylwia codziennie musiała udowadniać, że jednak karmi też piersią, chociaż jej dieta cukrzycowa nie sprzyjała Kornelce. Rozmawiałam z dziewczynami, które rodziły w innych szpitalach - NIE MA WYBORU - KARMISZ PIERSIĄ I JUŻ!
Szczęśliwie dla nas czwartego dnia rozpoczął się nawał mleczny i Patusia jadła tylko moje mleko. Odetchnęłam z ulgą, nie musiałam już patrzeć na głodne dziecko, wcześniaka ze spadającą na łeb na szyję wagą...
Żeby nie było - jestem jak najbardziej za karmieniem piersią, ale są różne sytuacje, my - matki, musimy mieć wybór. Jeśli matka nie chce karmić sama, to nie oszukujmy się, po powrocie do domu karmić nie będzie, i nie zmieni tego szpitalny terror.