.

.

niedziela, 14 grudnia 2014

Wprowadzamy jedzonko ;)


Patusia w Boże Narodzenie skończy pół roku, pije mm, niestety skończył mi się pokarm po 3,5 miesiąca...Czas wprowadzić coś dobrego ;)
Jestem jednak zdania, że kierowaniem się kalendarzem nie jest najważniejsze. Patusia powinna jeść już różne pyszności, dzieci znajomych w jej wieku przecież już jedzą... Zaczyna się porównywanie, a mówiłam sobie, że nie będę tego robić!
Każde dziecko jest przecież inne, rozwija się podobnie jak rówieśnicy ale przecież nie tak samo... Najgorsze jak muszę się z tego jej niejedzenia tłumaczyć - babciom, dziadkowi i innym członkom rodziny, lekarce itp. Maleńka zjada niewiele, nie mam zamiaru jej zmuszać. Jemy przecierane warzywka, jabłkiem plujemy na odległość ;) przynajmniej jest kolorowo.
Dzisiaj jednak w moje serce wstąpiła nadzieja, Patusia, obserwując jak jemy obiad z babcią Kysią, głośno mlaskała i o mały włos nie zwinęła sobie kawałka z talerza ;)
Czytając wszystkie mądre artykuły stwierdzam, że i na moje dziecko chyba przyszedł czas.
Wiem, zrobi mi prezent pod choinkę, i na Święta opędzluje jabłko bez plucia ;) i zje duuużo pysznej zupki :)

czwartek, 11 grudnia 2014

Pogłaskaj kotka ;)


Kociarą jestem od życia płodowego, zwierzęta po prostu były, od zawsze...
Miłość do mruczków przejęłam w genach po mojej Mamie kochanej, Tato przynosił zawsze psy. Wspominając mijające lata przewijają się w mojej głowie obrazy moich milusińskich - Mała, Krecia (co miała być kocurkiem), Czarnuch (najlepszy łowca ), Filemon, Burek, Misio, Funia, Nuczka, Rudy, Gabi...wiecie że już tych najstarszych nie pamiętam...? przykre.
Ukochany pies Amik (był ze mną lat 19), Szarik, Ares, Kropka, Miki, Kaja...(odeszła w tym roku).
Zwierzaki to nasi domownicy, zawsze tak było. Nie wyobrażam sobie, żeby mogło być inaczej.
Jeśli trzeba było to jechałam jak na sygnale, oby tylko uratować życie, przecież to moi przyjaciele.
Weteranką jest Gabusia - trójkolorowa kotka, lat 13 (chociaż wieku kobietom się nie wypomina ;)). Dwie operacje, guz nowotworowy (niezłośliwy), była wspaniałą mamą, teraz już nią być nie może, ale jest jeszcze kilkoro dzieci porozsiewanych po Polsce. Szkoda, że nie ma Bąbla...:(
Kaja - ukochany owczarek niemiecki - niestety była z nami tylko 8 lat, na zawsze pozostanie w mojej pamięci, wspaniały przyjaciel, stróż podwórka. Przegrała walkę z nowotworem...

Dlaczego wzięło mnie na takie zwierzenia ?
Bo teraz jest ze mną Patusia - tak bardzo bym chciała przekazać jej tę miłość...przecież po miłości do zwierząt poznaje się dobrego człowieka. Na razie uczucie jest jednostronne - Diego (nasz kot niebieski) kiedy słyszy pisk maleńkiej ucieka w te pędy za szafę, oj jak Mała nauczy się chodzić będzie miał ciepło ;)
Gdy przyjeżdżamy do Babci Kysi Rudy pakuje się obok Patusi i zwija się w kłębek, mam wrażenie, że jej pilnuje. Gabusia biegnie na każdy alarm Maleńkiej i głośno miałczy. Podkłada też łepek pod jej rączkę kiedy tylko może :) Nuka liże ją po stopach a Patusia się śmieje :) rozkoszny widok...to już są jej przyjaciele, choć ona jeszcze o tym nie wie.

I jeszcze jedno - nie wyrzucamy kota jak zachodzimy w ciążę kobietki!!! Toksoplazmozą możemy zarazić się tylko przez kocie odchody. Nie zbliżajcie się po prostu do kuwety w miarę możliwości.
Jestem na to chodzącym dowodem ;) od małego z kociakami a toksoplazmozy nie przeszłam do tej pory.
Kochajmy więc zwierzęta, aby nasze dzieci wiedziały jak to robić w przyszłości, przecież ta miłość tak bardzo kształtuje charakter człowieka...

poniedziałek, 8 grudnia 2014

Będziesz karmić piersią...i już!!!


Miałam duże wątpliwości czy poruszać ten temat, dużo tego na blogach się przewija, ale ja może ugryzę temat z innej, równie ważnej strony.
Oglądałam ostatnio jakiś program w telewizji, a tam znana pani położna przekonywała wszystkich, że nie ma terroru co do karmienia piersią po urodzeniu dziecka...
Pewnie bym tej pięknej pani uwierzyła, gdybym niedawno sama nie rodziła.



Ale od początku...Jak wiecie urodziłam wcześniaka, piękną dziewczynkę, która skradła moje serce...
Cesarskie cięcie, dużo wcześniej niż trzeba, w ogromnym stresie, gdyż chodziło o życie Maleńkiej - wiadomo, mleka brak. Ja ledwo żywa, Maleńka cały czas przy mnie, w pierwszej dobie chyba jeszcze nie była głodna. Druga doba - brak mleka, dziecko głodne...pani położna zlitowała się nad nami o godz. 4:00 rano - dostałyśmy mleko, Patusia postawiła na nogi cały oddział ;) podobno wszyscy pytali rano o dziecko, które miało bardzo dźwięczny donośny głos (po mamusi ;)) na wizycie mama Kasia ledwo żywa, bo przecież całą noc tańczyła z Maleńką, żeby tylko przestała płakać...rano myślałam, że brzuch mi się rozpadnie ;) oj bolało. Pan doktor się zlitował, dostałam dawkę leków przeciwbólowych gratis, a przy okazji pogroził palcem i kazał jednak trochę leżeć.
W dzień Maleńka dawała radę, jakieś mleko się pojawiło, odruch ssania miała rewelacyjny, dodatkowo ciągle jakieś badania, nastał wieczór...kolejny głodny wieczór. Poprosiłam o butelkę, widziałam, że jest bardzo głodna, no i nie ukrywam, byłam przerażona kolejną bezsenną nocą. Mleka nie dostałam, bo nie było w zleceniu...taka malutka kartka papieru decydowała o pełnym żołądku mojego dziecka!
Patusia jednak zasnęła tej nocy - zdradzić Wam sekret skąd dostałam mleko? ;) Koleżanka z sali, która przydział szczęśliwie dostała po prostu się z nami podzieliła :) Mała Kornelka zjadła mniej, by moja Maleńka mogła spokojnie zasnąć...
Sylwia i Andrzej - rodzice Kornelki - Kochani jeszcze raz bardzo bardzo dziękujemy!!!!!! Gdyby nie Wy...Jakbyście widzieli jak Andrzej prawie pod kołdrą przelewa mleko do naszej butelki, pełna konspiracja, ja pod drzwiami ;) paranoja normalnie. Dziewczynki to takie szpitalne siostry, bardzo się wszyscy zżyliśmy, dużo łatwiej było nam przetrwać w szpitalu.
Nie byłam jedyna - każda z nas przeżyła swoje. Sylwia codziennie musiała udowadniać, że jednak karmi też piersią, chociaż jej dieta cukrzycowa nie sprzyjała Kornelce. Rozmawiałam z dziewczynami, które rodziły w innych szpitalach - NIE MA WYBORU - KARMISZ PIERSIĄ I JUŻ!
Szczęśliwie dla nas czwartego dnia rozpoczął się nawał mleczny i Patusia jadła tylko moje mleko. Odetchnęłam z ulgą, nie musiałam już patrzeć na głodne dziecko, wcześniaka ze spadającą na łeb na szyję wagą...
Żeby nie było - jestem jak najbardziej za karmieniem piersią, ale są różne sytuacje, my - matki, musimy mieć wybór. Jeśli matka nie chce karmić sama, to nie oszukujmy się, po powrocie do domu karmić nie będzie, i nie zmieni tego szpitalny terror.


niedziela, 7 grudnia 2014

No i po Mikołaju...














Na ten dzień czekamy wszyscy, dorośli i dzieci. Od rana jest wesoło. Każdy znajduje prezent pod poduszką lub w butach ;) często jest to drobiazg, większe prezenty przynosi Gwiazdka pod choinkę, tak to się u nas przyjęło.
Wczoraj odkryłam jednak, że ten dzień jest inny niż co roku, i już zawsze będzie wyjątkowy.
Jest ze mną moje dziecko, moja Kruszynka najsłodsza, dzień 6 grudnia nabrał barw. Choć Patusia jeszcze nie rozumie, jak ważny jest to dzień chętnie dała się ubrać w przebranie Mikołajki i przyniosła masę radości w domu :) rozdawałyśmy cukierki i było bardzo wesoło. Praca tak ją wykończyła, że Maleńka dosłownie padła. Ale prezenty rozdała ;)
Ps. Już nie mogę doczekać się naszych pierwszych wspólnych Świąt!!!!!!!!!! Będą nadzwyczajne, wiem to...
Ps.2 :) na życzenie - strój Mikołajki firma Asanti - przepiękne, cudne ciuszki dla najmłodszych :)

czwartek, 4 grudnia 2014

Koci koci łapci jedziemy do Babci :)




W końcu...jeszcze tylko "małe" pakowanko i jedziemy do babci Kysi :) Już nie mogę się doczekać, w myślach tupię nóżkami jak małe dziecko, chcę już, chcę już!

Stęskniłam się okropnie za moją Mamą, odwiedzamy ją tak często jak tylko się da. Ale wiadomo, szczepienia, ortopeda, okulista, pediatra - troszkę tego mamy. Następna wizyta u lekarza dopiero w styczniu więc z czystym sumieniem wyjeżdżamy.
Biorę się do pakowania...i tu zaczyna się problem, przecież Patusi wszystko jest potrzebne, leżaczek z zabawkami, mata edukacyjna, wózek, pieluszki, butelka, mleko, herbatka, zabawki (duuuużo), aspirator do noska, witaminy, leki (tak na wszelki wypadek), kocyki, kombinezon - sztuk kilka, bo przecież nie wiem jaka będzie pogoda, no i ubranka...masę ubranek. Bo na co dzień, bo pewnie w gości pójdziemy, bo goście przyjadą do nas, bo jemy już zupkę i wszystko momentalnie robi się pomarańczowe i mokre ;) ile mam zabrać, najlepiej wszystkie, ale przecież się nie da. Upycham, nie mogę zamknąć torby Małej, swoją już dawno spakowałam, bo co tam trzeba mamie...kilka ciuszków, ciepły sweter, jakieś stare spodnie (nowych nie kupuję, bo przecież schudnę ;)) i proszę - pięciomiesięczna dziewczynka ma większą torbę od mamy!!! to co będzie za pół roku, rok???? wiem, trzeba będzie kupić busa ;) może się zmieścimy. Zapomniałabym o kocie - przecież Diego też chce jechać do swoich roztoczańskich kumpli, będzie się działo :) Diego tłucze Rudego, biega za Gabi a sam zbiera od Nuki, równowaga w przyrodzie musi być ;) aha, Rudy i Gabi to koty, Nuka to pies, suka znaczy. Za każdym razem słyszę, że kot się nie zmieści...serio nie wiem jak patusiowy tata to wszystko upycha, jeszcze nie odkryłam tego patentu. 
I jedziemy, za każdym razem z zakrytą szybą z tyłu (bo przecież Diego), torbami pod nogami, jeszcze jakieś zakupy po drodze dla Babci Kysi, nie zmieścimy jeszcze jednej torby??? my nie zmieścimy????? ;)
Następuje wielka radość, padamy sobie w objęcia, jakbyśmy się lata nie widziały, Patusia już zabrana przez Babcię, no wiadomo bagaż najważniejszy :) a reszta? spokojnie, mamy czas, najpierw gorąca herbatka z Mamą, dużo opowieści, śmiechu, Patusia dokłada swoje piszczenie i jesteśmy w komplecie, w domu...bo wiadomo, w domu u Mamy najlepiej !!!

wtorek, 2 grudnia 2014

Kocham...


     Kocham Twój zapach, Twoje malutkie paluszki, które chwytają mnie za rękę
     Kocham Twoje oczy, te dwie błękitne gwiazdy świecące na moim niebie
     Kocham Twoje usta, uwielbiam jak posyłasz mi Swój uśmiech
     Kocham Twoje włosy, maleńką łąkę jasnych promyków
     Kocham Twój głos, słodyczą wypełnia moje serce
     Kocham Ciebie odkąd wiem, że jesteś
     Kocham Kocham Kocham...

poniedziałek, 1 grudnia 2014

Ratunku, Moje Szczęście nauczyło się piszczeć!







No i nastał ten dzień...wiedziałam, że kiedyś przyjdzie. Nastał ranek, zobaczyłam wielki uśmiech Swojego dziecka :) zniknęłam za ścianą na sekundę jak zawsze, gdy w powietrzu rozległ się potężny pisk!!! 
Nie nie, to nie był taki sobie malutki piszczek ;) pisk na całe gardło, ile sił w maleńkich płucach, a po nim oczywiście ponownie wielki uśmiech.
Ten piękny pisk towarzyszy nam już trzeci dzień...jestem świadoma zmian zachodzących w moim dziecku, wiem, że fascynuje ją wszystko co nowe, jednak piskiem zachwycona nie jestem ;) Pomieszkujemy przez jakiś czas w bloku, a co za tym idzie, reakcja sąsiadów jest bezcenna - każdemu z osobna tłumaczę, dlaczego spokojna do tej pory mała sąsiadeczka nie daje im posmakować cennej ciszy.
Patusi bardzo podoba się jej głos, krzyczy na przyjaciela ślimaka, który zwisa z leżaczka i znosi wszystkie jej reprymendy ;) Pomimo wszelkich zajęć organizowanych przez mamę krzyk i pisk wypełnia nasz dzień. Wiem, że przejdzie, że tylko przez jakiś czas...przecież damy radę! Za chwilę jedziemy do Babci i Maleńka będzie mogła krzyczeć do woli, przynajmniej sąsiadów mamy z głowy ;)

Rozwój niemowlaka to bardzo fascynujący proces, to czas kiedy my matki uczymy się swoich dzieci, a Maleństwa nasze potrafią każdego dnia więcej i więcej... Radość rozpiera moje serce jak widzę, że Patusia rośnie jak na drożdżach i prawidłowo się rozwija. Jak to powiedział mój lekarz na ostatniej wizycie: " Nie ma nic ważniejszego dla matki jak zdrowie dziecka." 

Piszcz więc moja Patusiu!!! Mamusia wytrzyma, inni też muszą ;)

PS. Tylko bez komentarza "po mamusi" ;) bo już to wiem!