.

.

piątek, 14 sierpnia 2015

Patusiowa mama wraca do pracy


Stało się. Minął ponad rok, od kiedy moje Szczęście jest ze mną. Na początku myślałam, że to bardzo dużo czasu. My razem, bez pośpiechu, bez stresu. 
Nie wiem dlaczego ten czas płynie tak szybko. Zdecydowanie za szybko. 

Wracam. Do pracy wracam. Nie z takim początkiem jaki sobie wymarzyłam. Patrycja w przeddzień mojego planowanego powrotu bardzo się rozchorowała. 
Nie wiem dlaczego los mi takie kłody od razu kładzie pod nogi. Bo wiadomo w pracy się nie pojawiłam. 
Musiałam zostać z moją córką. W chwili gdy miała ponad 40 stopni gorączki nikogo nie potrzebowała tak bardzo jak mnie. Obejmowała mnie za szyję i mówiła szeptem...mamo, mamo...

Już wiedziałam, że ja jestem dla Niej, nie Ona dla mnie. Cała reszta będzie musiała poczekać. 
Wracam ze zdwojoną siłą w poniedziałek. Trochę boję się przyjęcia po tak długiej nieobecności i tym feralnym początku. 
Czy mnie ktoś zrozumie też nie wiem. 
Jedno wiem na pewno. Jeśli pojawi się taka konieczność będę z Małą zawsze, kiedy będę Jej potrzebna. 
Nie wyobrażam sobie, żeby nie było mnie przy Niej w chorobie. 
Nie mówimy tu o katarku czy ząbkowaniu. Tutaj już musi sobie poradzić babcia. 

Czy wytrzymamy bez siebie? Czy Babcia da radę? Nie znam odpowiedzi na te pytania. Próbujemy. Daję nam kilka miesięcy na życiowy sprawdzian. Wszystko okaże się w praniu ;) 
Wystroję się, odmaluję, odetchnę pracowniczym powietrzem. Potrzebuję tego. Przed ciążą praca była dla mnie wszystkim. Lubię to co robię. Uważam, że jestem w tym dobra. I baaardzo skromna ;) Praca śniła mi się nie raz i to nie były horrory. Nastrajam się pozytywnie. Uśmiecham się do siebie pod nosem. Dasz radę Kaśka. No przecież!!!

Witaj więc przygodo! Zaczynam kolejny nowy etap swojego życia. Mama w pracy. 

czwartek, 13 sierpnia 2015

Bez smoczka ani rusz... ;)


Ciężki czas mamy teraz Kochani... 
Dopadło nas choróbsko wredne i gorączka ponad 40 stopni męczy moje dziecko.

Zwiedzamy więc szpitale i odwiedzamy lekarzy. Do tego wszystkiego temperatura na dworze jest identyczna jak ta u Patusi.
Cóż, taki czas. I już wiem, jak zmieniło się moje życie, nie można nic zaplanować. 

Byłam do niedawna pełna energii, czekająca na powrót do pracy. Euforia mieszała się z niepewnością. Ale czekałam na TEN DZIEŃ :) 
Niestety musiałam powrót odłożyć na kilka dni. Teraz Patrycja potrzebuje mnie najbardziej. Bo kto ma być przy niej w takiej chwili jak nie MAMA. 

Mama i jeszcze coś...Smoczek :)

Jak wiecie testowałyśmy niedawno prześliczny smoczek NUK Classic. Nie dawałam mu większych szans. Odkąd Pati się urodziła tolerowała tylko i wyłącznie smoczek kulkę. Próbowałam wszystkiego, wszak zęby będą rosły, trzeba smoczka używać innego, żeby nie było problemu.

Od pierwszej chwili wiedziałam że się uda, widziałam minę Pati i tę ciekawość gdy pierwszy raz sięgnęła po smoczka od NUK. 

No i udało się... Smoczek nasz w pięknych letnich barwach zamieszkał w naszym domu i towarzyszy nam w każdej chwili. Tej lepszej i tej gorszej. Na spacerze, na zakupach, u lekarza i teraz.....gdy Patusia zasypia, bo gorączka na chwilę spadła...



Ze swoim ukochanym smoczkiem Maleńka może normalnie oddychać, nie przeszkadza Jej nawet przy bólu gardła. Polecam więc z całego serca wszystkim dzieciom i mamom przede wszystkim :)

My zakończyłyśmy poszukiwania. 
Pozdrawiamy :)



niedziela, 19 lipca 2015

Za zakrętem...


Prowadziłam właśnie auto, gdy usłyszałam o wypadku. Droga zamknięta, samochód stanął w płomieniach...
W tym ułamku sekundy bezwiednie modliłam się oby nie był to nikt bliski. A powinnam była się modlić, żeby nikt....

Nie cierpię takich wiadomości. Kilka lat temu zginął mój bratanek - nie miał szans, gdy wyjeżdżające zza zakrętu auto znalazło się na Jego pasie. Przeżyłam to strasznie. Bardzo długo miałam potworny lęk przed jazdą samochodem. Nieważne kto prowadził. Bałam się i już.
Powoli, powoli ten strach mija i kolejny raz gdzieś tam na drodze przyśpieszam, żeby się nie spóźnić. A obiecywałam sobie, że już tego nie zrobię. Noga z gazu i powoli... 
Przecież mam dla kogo żyć. 

Odkąd urodziłam dziecko moje szaleństwo drogowe zmalało bardzo. Gdzieś tam z tyłu głowy ktoś mi szepcze do ucha, Uważaj...Zwolnij...

Tylko ja nie siebie się boję, a kogoś kto spotka się ze mną przecinając mi drogę, bo za szybko, bo nieostrożnie, bo gapa, bo pijany...

I cholera wiem, że nic na to nie mogę poradzić, kompletnie nic. Mogę tylko pilnować siebie. 
Bo gdyby każdy z nas się pilnował byłoby o niebo bezpieczniej. 

Teraz z tyłu mam najważniejszego pasażera. Moją córkę. I zrobię wszystko, żeby Ją ochronić, może własnie przed Tobą. Nie pędź więc, ciesz się życiem, daj żyć innym. Daj żyć mnie i mojemu dziecku. Jeden kieliszek Cię nie zbawi, odpłyniesz jutro, pojutrze. Już bez kluczyków w dłoni. Śpieszysz się, ochłoń, zwolnij. Pięć minut każdy poczeka, więcej nie nadrobisz.

Bo życie mamy jedno - i Ty i Ja. 
I wiesz, po wielu latach zostałam Mamą...nie odbieraj mi tego szczęścia.

Wypadek, o którym słyszałam w radio miał okropny finał, czołowe zderzenie, dwóch młodych ludzi nie żyje. Chłopak z mojej miejscowości...Słysząc sygnał wozów strażackich, który niósł się przy pożegnaniu na pogrzebie myślałam, że serce mi pęknie. 
Kolejna bezsensowna śmierć. Kolejny młody człowiek, który miał przed sobą całe życie. Kolejni pogrążeni w rozdzierającej serce rozpaczy rodzice. Ta rana nigdy się nie zabliźni, nigdy nie przestanie boleć. 

Jak mam ochronić swoje dziecko przed Tobą??? Z pewnością w przyszłości będzie kierowcą, myślę, że dobrym. Dostała trochę w genach ;) Przecież nie zabronię Jej prowadzić auta. Nic to nie da. 
Często słyszę, że co ma być to będzie. Ja wyznaję zasadę, że będzie tak, jak ja chcę, żeby było. Bo jesteśmy kowalami swojego losu. Może nie w stu procentach niestety, ale w większości. 
Ja za każdym razem pomyślę o dziecku i rodzinie wsiadając do samochodu. 
I Ciebie również o to proszę...

Cieszmy się życiem, bo jest zawsze za krótkie i nieprzewidywalne. Ale jak bardzo cenne... Bezcenne!!!
Bo tak już jest, że gdy stajesz się rodzicem Twoje serce bije dla dziecka. Chcę być dla Niej i Nią cieszyć się jak najdłużej. 
A zamknąć oczy chcę w bujanym fotelu, przy ulubionym serialu, najlepiej z mruczącym kotem na kolanach, mając z osiemdziesiąt lat. Czego również i Tobie życzę.

Wypadkom mówię DOŚĆ!!!

przeczytaj # przemyśl # udostępnij

poniedziałek, 13 lipca 2015

A gdy nastaje noc...


A gdy nastaje noc ... patrzę jak zasypiasz wtulona w moje ramiona. 
Nic i nikt nie może nas rozdzielić. Jesteśmy Ty i Ja. Razem.
Celebruję to zasypianie już od ponad roku i nadal nie mogę uwierzyć, że ze mną jesteś...taka moja.

Kołysanki śpiewam Ci od pierwszego dnia. W szpitalu nuciłam cichutko. W domu nie wstydzę się nikogo i płynie słodkie lulilaj...
Słowa układają się w całe zwrotki, już dawno nie miałam takiej weny przy układaniu słów.
Jednak jeszcze po latach potrafię.

Jest ciemno. Słyszę Twój oddech i jest to najbardziej przyjemny dźwięk dla moich uszu. 
Oddech miarowy ale cichutki. Może dziś katar sobie pójdzie precz i zaśniemy spokojnie.

Nie gniewam się, że budzisz się z płaczem w środku nocy. Martwię się po prostu, czy to zły sen, czy coś Cię boli, chciałabym wiedzieć. Z tą niewiedzą czuję się taka bezsilna. 
Jestem po to aby Ci pomóc, a nie wiem jak.

Dobrze, że wystarcza Ci moja obecność, jestem lekarstwem na całe zło tego świata. 
Zło może się objawić nie takim jak trzeba spojrzeniem kota ;) albo urwaniem gumki recepturki, 
najlepszej zabawki w tym miesiącu.

Chciałabym być przy Tobie jak najdłużej, obserwować Twoje samodzielne kroki, pierwsze wypowiadane zdania, ale wiem, że nie mogę. Bo w tym naszym kraju nie dostaniemy pieniążków nawet na pieluszki jak zostanę w domu. 

Ja nie potrzebuję wiele. O niebo zmieniły mi się priorytety. Ale dla Ciebie chciałabym choć trochę lepszego życia, lepszego startu...

Te pierwsze lata niech Ci upłyną w radości beztroski. Mam nadzieję, że dzieciństwo będziesz
 wspominać z uśmiechem na twarzy. Byś mogła na tym fundamencie zbudować szczęśliwe życie, 
w którym zawsze będzie dla mnie miejsce, choć malutkie :)

A gdy nastaje noc zasypiamy sobie słodko. Odpływam czując Twój jeszcze niemowlęcy zapach.
 Chcę zamknąć go w buteleczce i otworzyć kilka razy, jak już będziesz zbuntowaną nastolatką. 
I przyjdzie ranek, a wraz z nim moje ulubione słowo w Twoich ustach ... Mama.

niedziela, 28 czerwca 2015

W cieniu szczęścia...



Jak ja się cieszyłam, że zostanę mamą. Podskakiwałam pod sufit z radości. Kompletowałam ubranka i całą wyprawkę dla Mojej Królewny. Liczyłam każdy ruch, rozmawiałam z Nią o wszystkim. O tym jak bardzo Ją kocham. I że jest dla mnie najważniejsza.

Miesiące ciąży przebiegały spokojnie. Powoli nastał czas pakowania szpitalnej torby. Poczułam strach. Czy dam radę? Przecież nic nie wiem o opiece nad takim maluchem. Przecież ja Jej nie wykapię. A jak zachłyśnie się wodą albo wypadnie mi z rąk?

Poród - kilkanaście godzin bólu. Chcę zapomnieć jak najszybciej. Po co mi była ta ciąża. I ten krzyk. Czyli żyje i wszystko z Nią w porządku. Tylko ja nie jestem w stanie nawet uronić łzy. Co się ze mną dzieje...?

Płacz Małej doprowadza mnie do furii. Nie jestem w stanie się uspokoić. Zaczynam działać jak maszyna. Karmię, przewijam i odkładam Ją do łóżeczka. Nie potrafię Jej przytulić...
Mąż wraca bardzo późno. Nie dostał urlopu nawet na nasze wyjście ze szpitala. Rodzice mieszkają kilkaset km od nas. Teściowie nie chcą się wtrącać. Przynajmniej taką wersję usłyszałam.
Każda matka sobie radzi więc poradzę sobie i ja.

A więc jestem inna, ta gorsza, Bo ja sobie nie radzę!!!!!!

Dzisiaj przy kąpieli Mała tak strasznie płakała. Miałam ochotę zostawić Ją w tej wanience. Bo ja już chcę mieć spokój. Po co mi to dziecko!!!

W mojej głowie chyba ktoś mieszka. Ktoś bardzo niedobry. Za każdym razem gdy pisk Małej doprowadza każdą moją komórkę do szału podpowiada mi co zrobić. Podpowiada same złe rzeczy.

Powiedziałam mężowi, że jej nie kocham. Niech zabierze to dziecko ode mnie, bo boję się, że zrobię jej krzywdę. Nie panuję nad sobą. Niech mi ktoś pomoże!!!!!!!!!!!!!!!!

Mąż dzisiaj zaprowadził mnie do poradni. Pytali co ze mną. Nie potrafię odpowiedzieć. Wiem tylko, że jest nie tak jak być powinno. Moje wszystkie wyobrażenia o macierzyństwie przybrały kolor czarny. Tylko czarny. Nic mnie nie cieszy. Chcę przykryć się kołdrą i nie wstawać z łóżka. Chcę odpocząć. Ja też jestem ważna. Dlaczego nikt nie zapyta mnie jak się czuję. Dlaczego nikt nie chce mi pomóc.

Mam chodzić na terapię. Ale dopiero od przyszłego miesiąca, bo nie ma miejsc.

Dla mnie nie ma już ratunku. Miesiąc to tak długo. Poprosiłam męża, żeby wracał wcześniej z pracy. Powiedział, że zrobi co w jego mocy, ale może być problem. 

W końcu powiedziałam mamie, że nie daję rady, że zrobię coś złego. Sobie albo dziecku. Pakuje się. Ma przyjechać na kilka dni. Wstydziłam się. Wszystkie kobiety są dobrymi matkami a ja nie potrafię, może nie chcę. To wszystko moja wina. Moja i tego dziecka, które ciągle płacze.

Ktoś w mojej głowie podpowiada mi co robić. Stoję na balkonie. W końcu wzięłam to dziecko na ręce. Wystarczy, że wyrzucę zawiniątko. I nastanie cisza...spokój.... jak ja teraz tego potrzebuję...
Pochylam się nad barierką. Jedna sekunda i będzie po wszystkim - podpowiada głos.

I właśnie w TEJ sekundzie przytula mnie mąż. Zabiera dziecko. Trzyma mnie mocno za rękę. Widzę przerażenie w jego oczach. Nie krzyczy. Po prostu siedzimy w ciszy. W ramionach taty Mała nie płacze. 

Mała, moja Maleńka. Co ja chciałam zrobić!!!!!!!!!!!!!!! Ten cholerny głos, głos w mojej głowie. Nie, nie pozwolę. Nie będzie mi mówił co mam robić. Muszę wziąć się w garść. Dla siebie, dla nas...

#

To historia, która mogła przytrafić się każdej z nas. Depresja poporodowa zbiera ogromne żniwo. Dookoła obraz Matki Polki, która kocha swoje dziecko najmocniej na świecie, nigdy nie jest zmęczona i nigdy nie płacze. Każde Maleństwo jest grzeczne a w mieszkaniu panuje idealny porządek.

Napisałam szczęśliwe zakończenie. Jak wiemy kończy się niestety różnie. Często bardzo tragicznie. Czasem pomoc przychodzi za późno. A najczęściej dopiero po fakcie ludziom otwierają się oczy.
Bo przecież coś tam mówiła, że sobie nie radzi... Słowa nie dotarły, docierają dopiero czyny. 

Nie oceniajmy za szybko. Psychika kobiety po ciąży i porodzie jest jak wulkan. Jesteśmy nafaszerowane hormonami po brzegi. Wystarczy iskra, żeby nastąpił wybuch. 

W ciężkich przypadkach pomaga tylko terapia, ale często potrzeba tak niewiele. 
Wystarczy zapytać. Może taka mama potrzebuje Twojej pomocy.Wpadnij na chwilę, wypijcie kawę, porozmawiajcie o głupotach. Zapytaj jak się czuje.
Może możesz zostać na chwilę z Maleństwem a Mama pójdzie na spacer, sama. Poukłada swoje myśli. Porozmawia z głosem w swojej głowie...Czasem to wystarczy. 






czwartek, 25 czerwca 2015

Dziękuję Ci za to, że Jesteś...


I stało się. Właśnie mija rok odkąd usłyszałam Twój pierwszy krzyk. Aż trudno mi uwierzyć, że czas mija tak szybko. Oglądam Twoje zdjęcia. Tak bardzo się zmieniłaś. Pamiętam jak czekałam na Twój każdy ruch. Bezwiedny uśmiech, ściskanie palca. I jak potwornie się bałam o Ciebie przez całą ciążę.

Oglądałam dziś film jak mnie kopiesz od środka. A na drugim filmiku masz czkawkę. Strasznie mi tego brakuje. Przez jakiś czas po porodzie płakałam na widok kobiety z ciążowym brzuszkiem. Tak się z Tobą w tym życiu płodowym zżyłam.

Dzięki Tobie przeżyłam swój pierwszy Dzień Matki i pierwszy Dzień Dziecka :) Jestem matką mojego dziecka. To takie oczywiste, jednak nie dla mnie. Tak długo na Ciebie czekałam. Wieki całe. Po nocach mi się śniłaś, a po przebudzeniu ściskałam mokrą od łez poduszkę...

Nigdy nie zapomnę chwili, gdy zobaczyłam Cię na monitorze usg. Byłaś niewiele większa od łepka szpilki. Ale tak mocno biło Ci serduszko. Czułam całą sobą, że teraz się uda, że za kilka miesięcy utulę Cię w swoich ramionach i otoczę tak wielką miłością jakiej jeszcze nie znałam.

Strachu, który czułam w dniu kiedy przyszłaś na świat nie da się opisać. Natychmiastowa decyzja o cesarskim cięciu ścięła mnie z nóg. Nie było przy nas nikogo. Nikt się nie spodziewał. Tylko my dwie. 
Pamiętam jak szeptałam do Ciebie głaskając brzuch, że już za chwilę się zobaczymy. I że wszystko będzie dobrze. Musi być i już.


Pamiętam też Twój pierwszy okrzyk, Twoją wagę, wzrost i godzinę przyjścia na świat. I nigdy tego nie zapomnę. Celebruję co miesiąc ten dzień. Takie małe urodziny. Aż mija właśnie rok. Przecież dopiero Cię urodziłam. Chwilkę temu dosłownie patrzyłam na te malutkie rączki, na otwierające się powoli oko. 

Przewijam płytę zwaną życiem i widzę jak się uśmiechasz. I jak pękam z dumy, że dałam radę. Ja. I to nieprawda, że bólu się nie pamięta. Tylko, że ten ból przypomina mi o wielkim cudzie, jaki się zdarzył. Dałyśmy radę Maleńka. Jesteśmy wielkie. Matka i córka. Połączone na zawsze. 
Bo wszystko w życiu może się zmienić. Ale zawsze będziemy miały siebie. 

Zrobię wszystko, żebyś była szczęśliwa. Żebyś mogła być. Nauczę Cię robić jajecznicę i piec ciasto z truskawkami. I będziemy czytać książki na dobranoc. Później ogarnę kosmyk Twoich włosów, pocałuję Cię w czoło i naciągnę kołdrę. Przytulę najmocniej jak się da. Bo każdy kolejny dzień z Tobą to szczęście. Bo jesteś najlepszym prezentem jaki mogłam dostać od losu. Mój sen w końcu się spełnił. 

Dziękuję Ci za ten pełen emocji rok. Za Twoje całusy i głaskanie po twarzy. Za to, że chowasz się w moich ramionach i za cudowny uśmiech, który roztapia najbardziej lodowate serca.
Dziękuję Ci za to, że jesteś...



poniedziałek, 22 czerwca 2015

Gdziekolwiek jesteś...


Gdy byłam małą dziewczynką, a było to bardzo dawno temu, mieszkałam w malutkim domku, w maleńkiej wiosce. Dookoła było masę kwiatów i zieleni. I był mój ukochany Tato.

Z maminych opowieści wiem, że z moich narodzin cieszył się jak wariat. Wyczekana córka.
Zrobił dla mnie piękną kołyskę, później łóżeczko. Był świetnym stolarzem i dzięki temu miałam masę drewnianych ślicznych zabawek. Gdy bawiłam się nimi w maleńkiej kuchni mogło nic więcej nie istnieć. Miałam taki swój własny świat.

W zimowe wieczory Tato swym dłutem wyczarowywał cuda. Mogłam patrzeć godzinami jak tworzy się coś nowego. To były najpiękniejsze chwile mojego dzieciństwa, których nigdy nie zapomnę.

Pamiętam zapach tego drewna. Było nasączone wielką pasją i sercem.

I jeszcze psa pamiętam, którego przyniósł mi Tata mój pod kurtką. Ile to było radości. Kropka się zwała i pozostała z nami na długie lata.

A w długie zimowe wieczory robiliśmy sobie wspólnie herbatę z sokiem malinowym i graliśmy godzinami w oczko, nie na pieniądze rzecz jasna. Na zapałki :)

Pamiętam jak pokazywał mi mój przyszły pokój...którego nie było za nic jeszcze widać. Z jakim zacięciem budował dla nas dom...żebym zawsze miała dokąd wrócić.

I walkę tę największą też pamiętam. Z chorobą. Moim największym marzeniem było zdrowie. Zdrowie dla Niego, dla mojego Taty. Żeby do ołtarza mnie kiedyś mógł zaprowadzić. Żeby wnuki mógł zobaczyć. Żeby dumny był ze mnie po latach.

Jak co roku złożę Mu życzenia. Ale takie życzenia bardziej dla mnie.
By opiekował się mną gdziekolwiek jest. By pomógł mi dokonywać życiowych wyborów. By czuwał nad wnuczką swoją wyczekaną. Bo pomimo, że fizycznie nie ma Go z nami czuję, że jest tuż obok.

I za chwilę weźmie do ust harmonijkę by zagrać Maleńkiej kołysankę...