.

.

niedziela, 19 kwietnia 2015

Drżenie...


Pewnie też tak macie. Jesteście przecież Matkami. Nie jest ważne czy zdarzy się to na początku życia dziecka czy kilka miesięcy później. Drżenie. Łomotanie serca. Szaleństwo.
Nadchodzi ten dzień a zazwyczaj wieczór. Gorączka.

Spodziewałam się tej gadziny przebiegłej. Wiedziałam, że przybędzie, by zszarpać mi wszystkie nerwy.
W środku nocy wyrwała moje dziecko ze snu i kazała Jej piszczeć, kaszleć i ksztusić się katarem...Słowo daję nie wiedziałam co się dzieje. Do rana walczyłyśmy z zapchanym nosem, Patusia spała na siedząco w moich objęciach. Szansy na pozycję poziomą nie było.
Gadzina czaiła się tuż za poduszką, by zaatakować po południowej drzemce powoli powoli nabierając rozpędu.

Odkąd urodziłam Maleńką bardzo bałam się tego widoku. Chorego, lecącego z rąk dziecka. Mojego dziecka.
Tak, jestem słaba, cienka, miękka czy jak to tam nazwiecie. No cóż. Właśnie taka jestem. Wobec choroby i wysokiej gorączki czuję się bezsilna. Ja matka, jestem jak żaglowiec we mgle. Poruszam się po omacku, starając się pomóc. Choć troszkę ulżyć.

Gadzina jednak zadomowiła się na dobre. Nie odpuszczała nawet po podaniu leków. A przecież na reklamie wygląda to tak prosto i słodko. Mały króliczek łyka różowy syrop i już. Śmieje się i zasypia spokojnie. 
No może mój króliczek jest inny. Samo wlanie syropu do buzi graniczyło z cudem. Ośpiewałam się miliard piosenek, tych znanych i tych wymyślonych przed chwilą. 
A tu przecież konkretną dawkę trzeba przyjąć. 

I nos zapchany. Przecież nigdy nie było problemu. Maleńka od zawsze pozwalała sobie wydmuchiwać nos. Aż do teraz kiedy było to po prostu niezbędne. Nie i już. 
Wytrzaskała mnie po łapach. Szansy na zbliżenie aspiratora do twarzy brak...

Rano matka z obłędem w oczach pędzi do lekarza, bo babcia uprosiła wizytę a numerków przecież brak. No i to nie nasz lekarz. 
Badanie graniczące z cudem, bo jak zobaczyć gardło jak się zbliżać do buźki nie wolno.
Recepta wypisana, biegiem do apteki. I ta rozpacz gdzieś tam głęboko, jakby w pobliżu serca. No bo jak ja te leki podam, jak przecież do pysia nie można się zbliżyć...
Walka z własnym dzieckiem. 

No i obrywam w domu, że Mała płacze, piszczy wręcz. Przecież ja jej krzywdę robię. Ale chętnych do wyczyszczenia nosa i podania leków brak. 
To ja będę ta zła. To ja będę się mojemu Szczęściu Największemu kojarzyła jako koszmarna baba wciskająca okropne syropki i krople do nosa. Cóż, niech będzie i tak. 
Jak mam jej wytłumaczyć, że chcę Jej po prostu pomóc. Że lepiej będzie oddychać. 

Inhalacje robimy razem. Bo maski nie da rady założyć i już. Więc oddycham razem z Maleńką. Żeby tylko się udało. Chociaż kilka minut. Chwilkę. 
Wieczorem nosimy się do 2.40. To znaczy ja noszę Patusię, nie odwrotnie. I znowu śpiewam. Wszystkie hity z mojego dzieciństwa już sobie przypomniałam. 
Szczęście zasypia w moich ramionach. Patrzę na Nią z czułością. Dumna z siebie, że się udało te leki wcisnąć i nos choć trochę odciągnąć. 

Jeszcze tylko kilka dni walki, i przejdzie. Musi przejść. Bo przecież to TYLKO katar i oskrzela. Tylko...i oby nigdy nic więcej...


piątek, 10 kwietnia 2015

Powrót



Tak. Długo mnie nie było tu z Wami. Nie pisałam. Ograniczyłam się tylko do krótkich notatek na fb. Pytacie co się stało. Dlaczego zniknęłam.

Poza prozaicznym zdaniem, że się nie wyrabiam na zakrętach, prawda jest okrutna. nie miałam sprzętu... a pisanie na telefonie tekstów dłuższych niż kilka zdań to mordęga.

Ale już wracam. Pełna energii i wigoru ( witaminy na wiosnę) ;)
Pewnie masę tematów mi uciekło. Bo głupia byłam i nie zapisywałam choćby w kajecie malutkim.

Sprzęcior wybrany i kupiony. A co !!! Raz w życiu kończy się 35 lat. Bo dla tych co wiedzą to urodziny miałam w marcu. Dokładnie 13-go :) I nie, że pechowa trzynastka czy coś. Wierzę, że to moja data i nie mogłam urodzić się żadnego innego dnia.

Zaraz opowiem Wam dlaczego.
13-go marca są imieniny Krystyny i Bożeny. Od lat. Krystyna to moja Mama. Bożena - ukochana siostra. Do tego urodziłam się ja a 18 lat wcześniej Bożenka właśnie. Taki prezent imieninowy dla Mamy naszej. Siostra szampana popijała wkraczając w dorosłość a tu taki  mały szkrab się pojawił i musiała też pić za mnie ;)

Jakie było moje zdziwienie kiedy to sprawdzałam imieniny Patrycji w kalendarzu. Czytam i czytam i oczom nie wierzę. Spośród kilku dat widziałam już tylko jedną. 13-go marca :) No przecież nie wiedziałam, nie ja wybierałam imię. I dla wszystkich - to nie było ukartowane ;)
Gdy siostrze powiedziałam ta od razu stwierdziła, że Maleńka musi z nami. Żaden tam sierpień, musi być marzec.

Jeszcze jedna data bardzo mi się podoba. Wpisana w książeczkę ciążową. 25 lipiec- to właśnie tego dnia Patusia powinna przyjść na świat. I tego też dnia urodził się syn siostry mojej. No czyż to nie przeznaczenie?

Z racji komplikacji i natychmiastowego cesarskiego cięcia data się zmieniła. Ale w książeczce została i już!

Tą moją córkę to sobie wymodliłam 13-go marca właśnie w dniu 33 urodzin. Jeśli nie pamiętacie nastąpił tego dnia wybór Papieża. Gdy zobaczyłam biały dym unoszący się nad placem Świętego Piotra na głos powiedziałam, że ten rok będzie dla mnie przełomowy.
Przecież musi być. 13-ty, 33 lata, 2013 rok.

I pomyślałam o tej małej Kruszynce o której marzyłam od lat...


Zdjęcie na desce - dobrusiowo.blogspot.com      Polecam!!!!!!!

środa, 11 marca 2015

Co znaczy szczęście...



Jest poranek. 6.00 rano. I tych dwoje młodych ludzi trzymających się za rękę. Uśmiechają się do siebie ukradkiem. Mężczyzna głaszcze żonę po policzku. Bo uśmiechają się przez łzy. Jadą 400 km aby dowiedzieć się, że ich wyczekane, żyjące pod sercem mamy dziecko jest chore.
Są ze sobą na dobre i na złe. Wspierają się wzajemnie. Pocieszają całą rodzinę. Bo wszystkim wokół wydaję się, że to ich własna tragedia. 
A oni kochają się jeszcze bardziej niż kiedyś. Wymyślają imię dla Maleńkiej, która rusza się w brzuchu i daje znak, że jest. 
Tylko radości z tego mniej niż powinno być. Bo już wiedzą, że muszą się pożegnać. 
Jak pożegnać się z kochanym dzieckiem...jak się rozstać...
Wiara okazuje się być najlepszym lekiem. Tak jak i wzajemna miłość. 
Ustalają miejsce porodu. Lekarza. Wszystko wydaje się być snem. Złym snem. 
I tylko jeszcze wiara w cud. Bo przecież cuda się zdarzają.

Gdy rozmawiałyśmy po raz pierwszy po diagnozie tłumiłam łzy. Chciałam być chociaż w połowie silna jak Ona. Wypłakałam się później tuląc do piersi moją córkę. Bo to mogło spotkać również nas. Każdego. 
Zdałam sobie sprawę, że nasze wcześniactwo i sprawy z tym związane to żadne problemy. Bo urodziłam zdrową silną córeczkę, która daje mi siłę każdego dnia. Bo mogę się Nią cieszyć. Mogę słyszeć jak płacze, marudzi, piszczy. Mogę patrzeć na Jej cudowny uśmiech i na to jak wyrzuca wszystkie zabawki za łóżko.

O opisanej Trójce myślę codziennie. Uczepiłam się myśli, że Maleńka będzie żyła, że badania kłamią. 
Czy My rodzice wiemy jakie szczęście trzymamy w swoich ramionach...? 
Każdy dzień mówi mi, że nie wiemy. Gdy widzę wrzeszczącą na dwuletnie dziecko mamę, bo miało czelność się przewrócić...gdy słyszę hasła ZAMKNIJ PYSK do maleńkiego gaworzącego dziecka w wózku... gdy w sklepie napotykam tatusia dającego siarczystego klapsa, bo dziecko chciało groszki...Nie mówię już o patologii, o morderstwach maleństw tuż po urodzeniu.

Nie ma sprawiedliwości na tym świecie, nigdy nie było. 
Dwoje młodych ludzi czeka na nowe życie, które wymyka im się z rąk.
Inni to życie po prostu depczą sami.

I jedno zdanie kołacze mi się w głowie, zdanie czekającej na swoje chore dziecko Mamy. My wszyscy zapominamy tak naprawdę jakie mamy szczęście...
Zaraz będę śpiewać mojej Małej kołysankę. Ucałuję Ją w czoło, ogarnę mokre po kąpieli kosmyki i zobaczę niebo. Niebo w Jej oczach...

A Wy już wiecie jakie spotkało Was szczęście...?

czwartek, 5 marca 2015

Na dobranoc...



Dobranocki koniec już czas objąć podusię
zaraz przyjdą dobre sny tylko oczka zmruż...
już w łożeczku przyjdzie czas by przytulić mamusię
w wielką podróż z marzeniami wyruszamy już!

Będzie sen, piękny sen, gwiazdki już poszły spać
cała nocka przed Nami, tysiąc myśli masz
Będzie bal, wielki bal, Misie tańczą wśród lal
Lecz w objęciach u Mamy nam najlepiej jest

sobota, 14 lutego 2015

Zimowe szaleństwo


Zima w tym roku nie pozwoliła mi rozkoszować się puszystym śniegiem. O mały włos nie kupiłam sanek dla Małej, gdy w telewizji usłyszałam o opadach śniegu na Lubelszczyźnie. Taka byłam spragniona zimy, takiej prawdziwej.
Notabene zastanawiam się czy w przyszłym roku będę w stanie pokazać Patusi śnieg... co roku jest coraz mniej śnieżnych dni.

Pamiętam jak będąc dzieckiem wiecznie spóźniałam się do domu wracając ze szkoły. Nie potrafiłam przejść obojętnie obok ośnieżonej górki. A czas upływał bardzo szybko...za szybko. W doborowym towarzystwie zjeżdżaliśmy na czym się tylko dało, najczęściej na tyłkach ;) Mokra, z wypiekami na twarzy i przemoczona doszczętnie wracałam z uśmiechem do domu.
To był bardzo dobry czas...
Śnieg po prostu był. Nie dzień czy dwa. Miesiące całe. Niedzielne wyjście do Cioci kończyło się zawsze kilkugodzinnym zjeżdżaniem na sankach z bratem moim. Niby ciotecznym ale takim moim, bo rocznik ten sam.
Bitwy na śnieżki, lepienie bałwana, czy igloo...ślizgawki na każdej możliwej ścieżce i wiecznie wyślizgane buty. 
Aż mi się buźka śmieje na wspomnienie tych dni.


Minęło "kilka" lat. Trochę wydoroślałam, jednak zawsze nosiłam i noszę w sobie to zimowe dziecko, które szału radości dostaje na widok padającego śniegu.
Jednak żadne zabawy nie miałyby sensu, gdyby nie towarzystwo. Grupa przyjaciół -  to dzięki nim nauczyłam się jeździć na nartach. I choć nadal moja pozycja zjazdowa nazywana jest " srający kotek" to i tak mam z tego wielką radochę.
Sama nauka była jedną wielką zimową zabawą. Jak co roku Zakopane - śniegu kupa, mróz i pomysł - nauczymy się jeździć na nartach. Nie było szans na odkopanie auta z zaspy, więc wybraliśmy górkę nieopodal, maluteńką. Wtedy jednak wyglądała na strasznie wysoką, słowo ;)
To nic, że dzinsy, i tyłki nam mało nie odpadły od mrozu i śniegu ( jakby ktoś nie wiedział - na początku więcej się leży niż jeździ). Jak było wspaniale !!!! Mój okrzyk w czasie zjazdu - uwaga nie umiem jeszcze skręcać w prawo !!!!!!! ;) Bezcenne :) A wieczorem grzaniec na Krupówkach, albo herbatka do połowy, mmmmmmłaaa. I Słowacja - piękne stoki, świetna atmosfera i próba moich nowych nart.
Tęsknię za tym pięknym czasem.


Albo kulig po Roztoczu...Cudnie po prostu. Te iskierki śniegu mieniące się w świetle pochodni, śpiew, pieczenie kiełbasy, w piersiówkach delikatne rozgrzanie. W takie dni mróz nie był nam straszny a bitwy w śniegu rozgrzewały najlepiej :) a na koniec nikomu nie chciało się wracać do domu. Z perspektywy czasu żałuję, że na kulig jeździłam tak rzadko. Nie przypuszczałam wtedy, że za kilka lat śnieg będzie marzeniem...


Aktualnie moim marzeniem zimowym jest zjazd na sankach z Maleńką. Mam nadzieję, że będzie nam dane tego doświadczyć, ale to dopiero za rok. A za kilka lat kupujemy małe nartki i w drogę.
Bo rodzinne pasje są bardzo potrzebne. Scalają, cementują związek i pokazują naszym dzieciom drogę na przyszłość albo chociaż drogowskaz. Pokażmy Maluchom, że wspólne wyjazdy są wyjątkowe. A spędzone wspólnie chwile bezcenne. Niech to będzie nawet dzień na górce ale spędzony RAZEM. 
Oczami wyobraźni już widzę te orły na śniegu mojej córki, będą piękne i robione z wielką pasją. 
Skąd to wiem? Wszak niedaleko pada jabłko od jabłoni...

środa, 11 lutego 2015

Wcale nie musisz...



Pewnie, że chcę abyś do czegoś doszła w życiu, ale nie będę prawiła Ci morałów, gdy nie zostaniesz lekarzem czy wziętym prawnikiem. Dla mnie jesteś i będziesz najmądrzejszym dzieckiem na świecie. Dla innych nie musisz...

Nie obrażę się na Ciebie, gdy nie zostaniesz Miss...Dla mnie jesteś najpiękniejsza pod słońcem. Dla innych nie musisz...

Ze spokojem w sercu przyjmę wiadomość, że nie masz poczucia rytmu i nie potrafisz śpiewać. Ja będę śpiewać - Ty nie musisz...W duchu jednak wiem, że potrafisz....Po mamusi. 

Jeśli sukienki to nie Twój styl, nie będę Cię zmuszać, ubierzemy spodnie, obie. Bo przecież nie musisz...

Gdy nie przyniesiesz na koniec roku świadectwa z czerwonym paskiem, nie martw się, nie musisz...Wystarczy mi świadomość, że dajesz z siebie wszystko. 

Jeśli nie będziesz chciała gotować, poszukaj sobie super kucharza. On będzie gotował - Ty przecież nie musisz...

Bardzo bym chciała widzieć Cię w pięknej białej sukni, u boku mądrego człowieka. Jeśli jednak dojdziesz do wniosku, że ślub do szczęścia nie jest potrzebny, nie przejmuj się, zaakceptuję Twą decyzję, wcale nie musisz...

Gdy usłyszę od Ciebie, że nie chcesz zostać matką, wysłucham. I opowiem Ci jak bardzo ja chciałam nią być. Ty nie musisz...

Gdy nie będziesz miała możliwości ani ochoty zająć się mną na starość...przeżyję, czekając na Ciebie każdego dnia w ośrodku. Nie musisz...

Kochanie, jesteś moim dzieckiem na zawsze. Bez względu na wykształcenie, kolor włosów czy wybraną religię zawsze będę Cię kochać. Pomogę Ci przetrwać miłosne rozterki, Twoje pęknięcia serca...
Jestem  i będę Twoją mamą. 

Tak naprawdę chcę uświadomić Tobie, że nic nie musisz, ja po prostu mam ogromną nadzieję, że Ty po prostu zechcesz, tak bez przymusu...

W tym brutalnym świecie, gdzie ludzie biegną na szczyty, wybierz to co Ci w duszy gra.

Wybieraj ludzi, z którymi jest Ci dobrze, przy których z łatwością naładujesz swoje życiowe baterie. Wystrzegaj się energetycznych wampirów.

Rób to co kochasz, tylko tak można spełnić swoje marzenia o szczęśliwym długim życiu. 
Pomagaj potrzebującym, a z głodnymi podziel się jedzeniem. Bo dane dobro zawsze powraca.

A kiedy będę grubiutką staruszką o białych włosach, usiądę w bujanym fotelu z mruczącym kotem na kolanach i opowiem Twoim dzieciom naszą historię. Bo mimo wszystko wierzę, że zechcesz być matką.

Potem ucałuję wnuki na dobranoc, i powiem jak bardzo bardzo Was wszystkich kocham...

Wiem wiem, nie muszę, ale to zrobię :)





środa, 4 lutego 2015

Idzie rak nieborak...


Wielki Piątek. 13 - letnia Lulu idzie na Drogę Krzyżową. Jest zimno, wieje silny wiatr. Ciemne chmury wiszą nad głowami. 
Lulu jest smutna, bardzo smutna. Wyszła z domu, bo w domu czuje się źle. Wyszła, żeby poprosić o najważniejszą rzecz na świecie, o zdrowie dla swojego Taty...
Jeszcze nie wie, że tej nocy wydarzy się historia, która zaważy na jej przyszłym życiu. Tej właśnie nocy coś się zaczyna i coś się kończy.
Kończy się spokój rodziny, kończy się również dzieciństwo Lulu. W jednej chwili wkroczy w dorosłość, bo zaczyna się coś, co nie miało prawa się wydarzyć. Choroba Taty.
Co musiała czuć, gdy czekając na pogotowie, widziała jak jej opoka, jej mentor, jej ukochany ojciec się dusi...Tej chwili nigdy już nie uda się jej wymazać z pamięci.
Tak jak i miesięcy tej cholernej choroby. Bo gdy ktoś Ci bliski choruje, tak naprawdę chorujesz również Ty.
Patrzysz na tę ulatującą powoli duszę i zaciskasz dłonie aż do bólu. 

Lulu była bardzo dzielna. Musiała być. Dla Mamy. Gdy chorujący ojciec miesiącami leżał w szpitalu były tylko we dwie. Mogły liczyć tylko na siebie. 
Tata dziewczynki wrócił wychudzony, blady, po zabiegu tracheotomii, ale uśmiechnięty. Za nic w świecie nie chciał pokazać córce swojego bólu. I tak udawali całą trójką, że w sumie nic się nie stało, że musi być już dobrze. Tylko czasem słyszała słowa ojca, który szeptał: idzie rak nieborak........

Po wyniki z histopatologii pojechała Mama. Lulu cały dzień włóczyła się po koleżankach. Tak bardzo nie chciała wracać do domu. Tak bardzo bała się usłyszeć...
Do końca wierzyła, że jej Tato przeżyje. Przecież lekarze wiedzą co robią, przecież modliła się żarliwie, nie odbiera się rodziców dziecku tak wcześnie. 
Wierzyła do końca, jednak jeden fakt spędzał jej sen z powiek. Dlaczego nauczycielka powiedziała, że musi mieć zastępstwo na akademii. Lulu była główną solistką szkoły. Zapytała dlaczego? Już nie jest taka dobra? Nie podoba się jej występ? 
- A jak będziesz miała pogrzeb w rodzinie to nie dasz rady zaśpiewać...
Zamarła słysząc te słowa. Bo ona na żaden pogrzeb się nie wybierała.

Czasem zamykała się w pokoju, i marzyła...Pójdzie do dobrego liceum, skończy studia z wyróżnieniem, znajdzie świetną pracę, urodzi dziecko. No i oczywiście ślub, a do ołtarza taką piękną poprowadzi ją ukochany ojciec. Nikt inny. I będzie uśmiechał się przez łzy, że oddaje komuś swoją córę. A wnuczce będzie strugał takie piękne drewniane zabawki, nucąc przy tym cichutko.

Lulu zawiodła się na wszystkich. Lekarze, Bóg, marzenia. Nikt nie wysłuchał jej próśb, jej błagania o ratowanie życia. 
Jej Tato nie dożył jej ślubu, nie doczekał narodzin wnuczki.
Będąc świeżo upieczoną licealistką była pogrążona w żałobie. Chciała tylko jednego, żeby czas się cofnął. By mogła zaprowadzić Ojca na badania kiedy jeszcze nie było za późno...

Teraz po latach Lulu została mamą. Bawi się ze swoją córką. Opowiada Maleńkiej o Dziadku, którego nie dane Jej będzie poznać. I tylko czasem łamie się jej głos wypowiadając słowa zabawy: 
idzie rak nieborak...

Niech ta bardzo osobista historia skłoni nas -  rodziców, do badań. 
Śmierć ukochanej Matki czy Ojca zostawia piętno na całe życie. Nikt nas nie zastąpi. Nigdy.