.

.

sobota, 14 lutego 2015

Zimowe szaleństwo


Zima w tym roku nie pozwoliła mi rozkoszować się puszystym śniegiem. O mały włos nie kupiłam sanek dla Małej, gdy w telewizji usłyszałam o opadach śniegu na Lubelszczyźnie. Taka byłam spragniona zimy, takiej prawdziwej.
Notabene zastanawiam się czy w przyszłym roku będę w stanie pokazać Patusi śnieg... co roku jest coraz mniej śnieżnych dni.

Pamiętam jak będąc dzieckiem wiecznie spóźniałam się do domu wracając ze szkoły. Nie potrafiłam przejść obojętnie obok ośnieżonej górki. A czas upływał bardzo szybko...za szybko. W doborowym towarzystwie zjeżdżaliśmy na czym się tylko dało, najczęściej na tyłkach ;) Mokra, z wypiekami na twarzy i przemoczona doszczętnie wracałam z uśmiechem do domu.
To był bardzo dobry czas...
Śnieg po prostu był. Nie dzień czy dwa. Miesiące całe. Niedzielne wyjście do Cioci kończyło się zawsze kilkugodzinnym zjeżdżaniem na sankach z bratem moim. Niby ciotecznym ale takim moim, bo rocznik ten sam.
Bitwy na śnieżki, lepienie bałwana, czy igloo...ślizgawki na każdej możliwej ścieżce i wiecznie wyślizgane buty. 
Aż mi się buźka śmieje na wspomnienie tych dni.


Minęło "kilka" lat. Trochę wydoroślałam, jednak zawsze nosiłam i noszę w sobie to zimowe dziecko, które szału radości dostaje na widok padającego śniegu.
Jednak żadne zabawy nie miałyby sensu, gdyby nie towarzystwo. Grupa przyjaciół -  to dzięki nim nauczyłam się jeździć na nartach. I choć nadal moja pozycja zjazdowa nazywana jest " srający kotek" to i tak mam z tego wielką radochę.
Sama nauka była jedną wielką zimową zabawą. Jak co roku Zakopane - śniegu kupa, mróz i pomysł - nauczymy się jeździć na nartach. Nie było szans na odkopanie auta z zaspy, więc wybraliśmy górkę nieopodal, maluteńką. Wtedy jednak wyglądała na strasznie wysoką, słowo ;)
To nic, że dzinsy, i tyłki nam mało nie odpadły od mrozu i śniegu ( jakby ktoś nie wiedział - na początku więcej się leży niż jeździ). Jak było wspaniale !!!! Mój okrzyk w czasie zjazdu - uwaga nie umiem jeszcze skręcać w prawo !!!!!!! ;) Bezcenne :) A wieczorem grzaniec na Krupówkach, albo herbatka do połowy, mmmmmmłaaa. I Słowacja - piękne stoki, świetna atmosfera i próba moich nowych nart.
Tęsknię za tym pięknym czasem.


Albo kulig po Roztoczu...Cudnie po prostu. Te iskierki śniegu mieniące się w świetle pochodni, śpiew, pieczenie kiełbasy, w piersiówkach delikatne rozgrzanie. W takie dni mróz nie był nam straszny a bitwy w śniegu rozgrzewały najlepiej :) a na koniec nikomu nie chciało się wracać do domu. Z perspektywy czasu żałuję, że na kulig jeździłam tak rzadko. Nie przypuszczałam wtedy, że za kilka lat śnieg będzie marzeniem...


Aktualnie moim marzeniem zimowym jest zjazd na sankach z Maleńką. Mam nadzieję, że będzie nam dane tego doświadczyć, ale to dopiero za rok. A za kilka lat kupujemy małe nartki i w drogę.
Bo rodzinne pasje są bardzo potrzebne. Scalają, cementują związek i pokazują naszym dzieciom drogę na przyszłość albo chociaż drogowskaz. Pokażmy Maluchom, że wspólne wyjazdy są wyjątkowe. A spędzone wspólnie chwile bezcenne. Niech to będzie nawet dzień na górce ale spędzony RAZEM. 
Oczami wyobraźni już widzę te orły na śniegu mojej córki, będą piękne i robione z wielką pasją. 
Skąd to wiem? Wszak niedaleko pada jabłko od jabłoni...

środa, 11 lutego 2015

Wcale nie musisz...



Pewnie, że chcę abyś do czegoś doszła w życiu, ale nie będę prawiła Ci morałów, gdy nie zostaniesz lekarzem czy wziętym prawnikiem. Dla mnie jesteś i będziesz najmądrzejszym dzieckiem na świecie. Dla innych nie musisz...

Nie obrażę się na Ciebie, gdy nie zostaniesz Miss...Dla mnie jesteś najpiękniejsza pod słońcem. Dla innych nie musisz...

Ze spokojem w sercu przyjmę wiadomość, że nie masz poczucia rytmu i nie potrafisz śpiewać. Ja będę śpiewać - Ty nie musisz...W duchu jednak wiem, że potrafisz....Po mamusi. 

Jeśli sukienki to nie Twój styl, nie będę Cię zmuszać, ubierzemy spodnie, obie. Bo przecież nie musisz...

Gdy nie przyniesiesz na koniec roku świadectwa z czerwonym paskiem, nie martw się, nie musisz...Wystarczy mi świadomość, że dajesz z siebie wszystko. 

Jeśli nie będziesz chciała gotować, poszukaj sobie super kucharza. On będzie gotował - Ty przecież nie musisz...

Bardzo bym chciała widzieć Cię w pięknej białej sukni, u boku mądrego człowieka. Jeśli jednak dojdziesz do wniosku, że ślub do szczęścia nie jest potrzebny, nie przejmuj się, zaakceptuję Twą decyzję, wcale nie musisz...

Gdy usłyszę od Ciebie, że nie chcesz zostać matką, wysłucham. I opowiem Ci jak bardzo ja chciałam nią być. Ty nie musisz...

Gdy nie będziesz miała możliwości ani ochoty zająć się mną na starość...przeżyję, czekając na Ciebie każdego dnia w ośrodku. Nie musisz...

Kochanie, jesteś moim dzieckiem na zawsze. Bez względu na wykształcenie, kolor włosów czy wybraną religię zawsze będę Cię kochać. Pomogę Ci przetrwać miłosne rozterki, Twoje pęknięcia serca...
Jestem  i będę Twoją mamą. 

Tak naprawdę chcę uświadomić Tobie, że nic nie musisz, ja po prostu mam ogromną nadzieję, że Ty po prostu zechcesz, tak bez przymusu...

W tym brutalnym świecie, gdzie ludzie biegną na szczyty, wybierz to co Ci w duszy gra.

Wybieraj ludzi, z którymi jest Ci dobrze, przy których z łatwością naładujesz swoje życiowe baterie. Wystrzegaj się energetycznych wampirów.

Rób to co kochasz, tylko tak można spełnić swoje marzenia o szczęśliwym długim życiu. 
Pomagaj potrzebującym, a z głodnymi podziel się jedzeniem. Bo dane dobro zawsze powraca.

A kiedy będę grubiutką staruszką o białych włosach, usiądę w bujanym fotelu z mruczącym kotem na kolanach i opowiem Twoim dzieciom naszą historię. Bo mimo wszystko wierzę, że zechcesz być matką.

Potem ucałuję wnuki na dobranoc, i powiem jak bardzo bardzo Was wszystkich kocham...

Wiem wiem, nie muszę, ale to zrobię :)





środa, 4 lutego 2015

Idzie rak nieborak...


Wielki Piątek. 13 - letnia Lulu idzie na Drogę Krzyżową. Jest zimno, wieje silny wiatr. Ciemne chmury wiszą nad głowami. 
Lulu jest smutna, bardzo smutna. Wyszła z domu, bo w domu czuje się źle. Wyszła, żeby poprosić o najważniejszą rzecz na świecie, o zdrowie dla swojego Taty...
Jeszcze nie wie, że tej nocy wydarzy się historia, która zaważy na jej przyszłym życiu. Tej właśnie nocy coś się zaczyna i coś się kończy.
Kończy się spokój rodziny, kończy się również dzieciństwo Lulu. W jednej chwili wkroczy w dorosłość, bo zaczyna się coś, co nie miało prawa się wydarzyć. Choroba Taty.
Co musiała czuć, gdy czekając na pogotowie, widziała jak jej opoka, jej mentor, jej ukochany ojciec się dusi...Tej chwili nigdy już nie uda się jej wymazać z pamięci.
Tak jak i miesięcy tej cholernej choroby. Bo gdy ktoś Ci bliski choruje, tak naprawdę chorujesz również Ty.
Patrzysz na tę ulatującą powoli duszę i zaciskasz dłonie aż do bólu. 

Lulu była bardzo dzielna. Musiała być. Dla Mamy. Gdy chorujący ojciec miesiącami leżał w szpitalu były tylko we dwie. Mogły liczyć tylko na siebie. 
Tata dziewczynki wrócił wychudzony, blady, po zabiegu tracheotomii, ale uśmiechnięty. Za nic w świecie nie chciał pokazać córce swojego bólu. I tak udawali całą trójką, że w sumie nic się nie stało, że musi być już dobrze. Tylko czasem słyszała słowa ojca, który szeptał: idzie rak nieborak........

Po wyniki z histopatologii pojechała Mama. Lulu cały dzień włóczyła się po koleżankach. Tak bardzo nie chciała wracać do domu. Tak bardzo bała się usłyszeć...
Do końca wierzyła, że jej Tato przeżyje. Przecież lekarze wiedzą co robią, przecież modliła się żarliwie, nie odbiera się rodziców dziecku tak wcześnie. 
Wierzyła do końca, jednak jeden fakt spędzał jej sen z powiek. Dlaczego nauczycielka powiedziała, że musi mieć zastępstwo na akademii. Lulu była główną solistką szkoły. Zapytała dlaczego? Już nie jest taka dobra? Nie podoba się jej występ? 
- A jak będziesz miała pogrzeb w rodzinie to nie dasz rady zaśpiewać...
Zamarła słysząc te słowa. Bo ona na żaden pogrzeb się nie wybierała.

Czasem zamykała się w pokoju, i marzyła...Pójdzie do dobrego liceum, skończy studia z wyróżnieniem, znajdzie świetną pracę, urodzi dziecko. No i oczywiście ślub, a do ołtarza taką piękną poprowadzi ją ukochany ojciec. Nikt inny. I będzie uśmiechał się przez łzy, że oddaje komuś swoją córę. A wnuczce będzie strugał takie piękne drewniane zabawki, nucąc przy tym cichutko.

Lulu zawiodła się na wszystkich. Lekarze, Bóg, marzenia. Nikt nie wysłuchał jej próśb, jej błagania o ratowanie życia. 
Jej Tato nie dożył jej ślubu, nie doczekał narodzin wnuczki.
Będąc świeżo upieczoną licealistką była pogrążona w żałobie. Chciała tylko jednego, żeby czas się cofnął. By mogła zaprowadzić Ojca na badania kiedy jeszcze nie było za późno...

Teraz po latach Lulu została mamą. Bawi się ze swoją córką. Opowiada Maleńkiej o Dziadku, którego nie dane Jej będzie poznać. I tylko czasem łamie się jej głos wypowiadając słowa zabawy: 
idzie rak nieborak...

Niech ta bardzo osobista historia skłoni nas -  rodziców, do badań. 
Śmierć ukochanej Matki czy Ojca zostawia piętno na całe życie. Nikt nas nie zastąpi. Nigdy.



piątek, 30 stycznia 2015

W co się bawić...


Pamiętacie grę w klasy albo w gumę? Ja pamiętam. I jeszcze podchody, dwa ognie, czarna pani patrzy. Grałam w "palanta", w piłkę nożną też próbowałam, nawet dobra byłam :) to dzięki mojemu ciotecznemu bratu, który zabraniał chłopakom mnie kopnąć, nawet przez przypadek. Skutkowało to tym, że bali się odebrać mi piłkę a ja biegłam jak burza kopiąc po kostkach...no przecież ja mogłam. I jeszcze na rowerze nauczył mnie jeździć prostym sposobem, puszczając mnie w pokrzywy. Nagrywaliśmy na kasetach piosenki i audycje radiowe naszej produkcji. Słuchaliśmy płyty godzinami, jak tych dwóch ukradło księżyc. Znaliśmy tekst na pamięć ale nam się nie nudziło.

Na imprezie rodzinnej ten brat właśnie odkurzył stare kasety video i co zobaczyłam - dziewczynkę w ślicznej sukience, z kokardami na warkoczach biegnącą z karabinem. Ale był ubaw.
Albo zabawa w chowanego. Niezapomniane chwile. Raz nawet za bardzo. Miałam kilka lat, zostałam u mojej cioci, rodzice pojechali na pogrzeb. Bawiłam się grzecznie, bo ja ogólnie grzeczna byłam ;)
Do momentu jak wyszłam na ciociny ogród i zobaczyłam las rosnącej reczki.
Do dziś pamiętam wołanie cioci i siostry, gdy ja spokojnie siedziałam sobie w tej reczce uśmiechając się słodko. Po prostu wpadłam na pomysł zabawy w chowanego.
Gdy po godzinie szukania dziewczyny prawie rwały sobie włosy z głowy, że utopiłam się w pobliskiej rzece, ja wyłoniłam się z zieleni krzycząc TU JESTEM ! 
Oj oberwało mi się wtedy, nie powiem. 

Wspominając te chwile uśmiecham się pod nosem. I wiem, że nikomu nie było do śmiechu, gdy po prostu zniknęłam.

Zabawy dzieciństwa. Z utęsknieniem czekam, aż Maleńka będzie na tyle duża, żeby się tak bawić. 
Tylko czy zechce... Teraz dzieciństwo coraz częściej spędza się z tabletem w ręku. Wirtualni przyjaciele są the best. Ale ja innego dzieciństwa pragnę dla mojego dziecka. Beztroskiego, z prawdziwymi przyjaciółmi, z chodzeniem po drzewach, bujaniem się w hamaku. Nawet nie będę zła, jak wszystkie jajka z domu wyniesie do piaskownicy. Niech będzie, że po mamusi. No bo jak upiec babki piaskowe bez jajek? ;)

Dużo mówi się o edukacji, mądrych aplikacjach dla dzieci. A ja bym chciała to wypośrodkować. I jednak z uporem maniaka kompletuję Anię z Zielonego Wzgórza, wierząc, że Patrycja przeniesie się w tamten książkowy świat tak jak kiedyś ja. W natłoku nowości, dodatkowych zajęć, zapominamy, że dzieciństwo to fundament dorosłego życia. Czy nasze dzieci będą miały co wspominać za x lat? 
Szkoła od 6 roku życia. Plecak uginający się od podręczników. Angielski, niemiecki, balet. Dużo tego. 
I kiedy przyjdzie mi ochota zapisać Małą na kolejne, zapełniające po brzegi dzień zajęcia, to zatrzymam się, przeczytam jeszcze raz ten post i pozwolę Jej być dzieckiem...

poniedziałek, 26 stycznia 2015

Ten czas...


Siedem miesięcy...Nie wiem kiedy, nie wiem jak. Za szybko. Za 6 miesięcy wracam do pracy. Chyba że wygram w Radiu Zet i zostanę na wychowawczym ;) A tak na serio, to wszystko bym oddała, żeby móc zostać z Patrycją. Rzeczywistość jednak jest taka a nie inna. Kredyt się sam nie spłaci, i ja - kolejna mama, która nie ma wyjścia - wrócę.

Gdybym miała podsumować ten piękny czas, to więcej jest plusów niż minusów. Wiem, oczekiwaliście że napiszę o samych plusach. Jednak nawet i ja, matka czekająca latami na cud, mam gorsze chwile. I złoszczę się, przede wszystkim na siebie. Bo nie mam tyle siły, ile bym chciała mieć, nie mam tyle zdrowia ile powinnam mieć...reszta doprawdy nie ma znaczenia. Płacz, marudzenie, zajefajna duża kupa, ząbkowanie - wszystko mi się podoba. 
Nie wiem, może zepsuta jestem, a może po prostu dużo optymizmu we mnie. 
Złapałam się ostatnio na tym, że wymyślam za dużo. A to remont kuchni bym zrobiła, a to pokój odmalowała,  łazienkę inną, ładniejszą bym chciała. Laptop by się przydał nowy. I takie tam inne rzeczy. W każdym bądź razie dużo tego było.
Ale jak zdrowie mi się posypało, to się w głowę puknęłam. Bo co mi tak naprawdę jest potrzebne. Oprócz zdrowia NIC.
Bo dwie ręce i dwie nogi mam, to zarobię, i kiedyś tam będzie tak jak chcę. A jak nie, to przecież co się stanie, mamy gdzie mieszkać, gdzie spać, co jeść. A zdrowia niestety kupić się nie da. 
I okazuje się, że oprócz córy mojej, to JA jestem najważniejsza. Bo jestem Jej potrzebna jak nikt inny. I żadne pieniądze nie zrekompensują miłości i obecności mamy.

Kilka miesięcy temu smutna informacja obiegła wszystkie media, Ania Przybylska odeszła...Troje malutkich dzieci, potrzebujących matki zostało bez niej. Zmroziło mnie wtedy, przestraszyłam się, bo okazuje się, że to dotyczy nas wszystkich, celebrytów i żebraków, bogatych i biednych, każdego człowieka. 
To jakby losowanie, przy którym zamykamy oczy, żeby na nas nie wypadło. A wypada niestety bardzo często. I w pewnej chwili brakuje kogoś bliskiego, tak na zawsze...
Gdy jestem u mamy na Roztoczu chodzę zawsze na cmentarz. Uwielbiam ten szum drzew, ten spokój. Wyciszam się, nabieram dystansu.
Oprócz mojego Taty odwiedzam zawsze dwie osoby. Anię i Kasię. 

Ania nie zdążyła zostać matką, pożegnała się z życiem sama, tak jak chciała. Chociaż nigdy nie zrozumiem Jej decyzji szanuję ją. Opowiadam jej o Małej, o tym jak piękny jest świat, albo o tym, że mi źle. Tak jakoś muszę się wygadać. 
Kasia jest a raczej była moją rówieśniczką. Dwoje malutkich dzieci, praca. Po nieudanym związku kolejny piękny, pełen miłości. Zasłabła w pracy. I już się nie obudziła. 
Gdy zatrzymuję się na modlitwie, po prostu nie wierzę. Dlaczego, przecież była tak bardzo potrzebna swoim Maluchom. Ja rocznik '80 jestem tutaj i podziwiam słońce, wiatr, deszcz...i ona rocznik '80 jest gdzieś tam...za daleko. 

Nie ma na co czekać. Czas biegnie nieubłaganie. A ja chcę jak najdłużej widzieć uśmiech mojej córki.
No to się biorę za siebie, dzisiaj nawet na badaniach byłam. Okazuje się, że w tym pięknym macierzyństwie łatwo zapomnieć o sobie samej. To dziecko jest w centrum uwagi, jeszcze po porodzie jakiś czas się trzymamy, bo hormony szaleją, mały szkrab leży obok, cała reszta jest nieważna. 
Zapomniałam o sobie, jak setki innych mam. Zapomniałam o tym, że ode mnie zależy szczęśliwe dzieciństwo mojego dziecka. Wystarczy tylko żebym była... tak przynajmniej z osiemnaście lat, daj Boże dużo więcej...

wtorek, 20 stycznia 2015

Porcelanowa dziewczynka...


Pędziłam na złamanie karku. Moje stare volvo rzęziło niemiłosiernie, znowu odpadł mi tłumik. Nic nie miało w tej chwili znaczenia. Poza jednym. Basia jest w szpitalu. Te słowa usłyszałam przekraczając próg domu. Przed sekundą wróciłam z pracy, pięć minut później znowu byłam w aucie. Musiałam pojechać. Na ten moment była dla mnie wszystkim. Niespełnionym jeszcze wtedy marzeniem o córce. 
Zabrałam kilka rzeczy z mieszkania Basi, utuliłam zapłakaną ciocię i w drogę. 

Wchodziłam do szpitala z ciężkim sercem, nogi miałam jak z waty. Na korytarzach matki z dziećmi, bawiące się, kołyszące i te...płaczące.
Trafiłam. Sala nr 5. Zosia trzymała za rękę bladą jak ścianę Basię. Zobaczyła mnie i posłała jeden z tych swoich rozbrajających uśmiechów. Już wiedziałam, że nie może być źle. Przecież to tylko jelitówka. Mała jednak bardzo źle ją znosiła. Prawie traciła przytomność. 
Kątem oka spojrzałam na salę. Trzy łóżka. Troje dzieci: Basia, mały, może czteroletni chłopczyk wtulający się w mamę, i Ona...
Na samym środku otoczona aparaturą i bliskimi. Przez skórę czułam, że to gorszy przypadek, dużo gorszy...
Dziewczynka na oko trzyletnia, o pięknych rysach anioła, blond loki sięgające do ramion i biała, porcelanowa wręcz twarz. Matka głaskała dziewczynkę po głowie. Wyglądała jak Śpiąca Królewna. 

Gdy wszedł ordynator przestraszyłam się. Tłumaczył skołowanym rodzicom, że z dzieckiem jest coraz gorzej, że czekają na karetkę i przewiozą dziewczynkę do specjalistycznego szpitala, ich możliwości się wyczerpały, nie są w stanie już bardziej jej pomóc. Matka zachowywała się jak w transie, uśmiechała się do córki i gładziła ją po policzku. Powtarzała jak mantrę: przecież ona tylko śpi, tak ładnie śpi. Niech pan doktor zobaczy. Sen ją uleczy. Lekarz nie wytrzymał i wykrzyczał na całą salę, że dziecko umiera, że za późno przyjechali, że trzeba ją natychmiast przewieźć dalej. 
Po tych słowach wyszłam z sali. Nie powinnam była tego słyszeć, to zbyt bolesne. To wiadomość tylko dla rodziców. 
Ocierałam na korytarzy łzy, kiedy zobaczyłam staruszkę. Była skulona w kłębek z rozpaczy, bólu i łez. Usiadłam, zawsze potrafiłam słuchać. Podświadomie wiedziałam, że musi z kimś porozmawiać, bo inaczej sama rozsypie się na kawałki. 

Staruszka zaczęła mówić, nie patrzyła na mnie, jej wzrok wbity był w podłogę. No i dowiedziałam się, co stało się z dziewczynką.
Mała przyjechała z rodzicami do babci na spóźnionego Mikołaja. Dawno się nie widzieli, zajęli się rozmową. Wszyscy pilnowali dziecka, tak im się przynajmniej wydawało. Bo tego, że dziewczynka znalazła leki dziadka nikt nie zauważył. Uważali, wszystko było posprzątane, bo dziecko będzie gościem, bo niebezpiecznie, bo już kiedyś o mały włos się nie poparzyła, ściągając serwetę z gorącą herbatą. 
Leki? zawsze schowane. Ale dziadek wyjął, połknął i po prostu zapomniał odłożyć na miejsce. Były na szafce, wysoko. Mała znalazła się w innym pokoju, nie wiadomo kiedy, przystawiła sobie stołeczek, znalazła tabletki, połknęła dużo...były to leki psychotropowe. 
Staruszka łkała, dziadek podobno zapaści jakiejś dostał, druga córka z nim została, wezwała lekarza. Przyjechali z Małą jak najszybciej się dało. Samochód nie chciał odpalić, sąsiedzi pchali, ale podobno za późno, tak lekarz mówi. A do szpitala 75 km mają, i jeszcze ślizgawica straszna, to jak można szybciej...

Słuchałam i włosy stawały mi dęba. Jak można było dopuścić do takiej sytuacji, że dziecko ma dostęp do leków!!! Bogu dziękowałam za tę Basiną jelitówkę, TYLKO jelitówkę. 
Moja chrzestna córa została wypisana za trzy dni, odwiedzałam ją codziennie, jedynym widocznym śladem przebycia choroby było osłabienie i blada twarzyczka. 
Przeglądając regionalną prasę natknęłam się na krótką wzmiankę o dziecku, które zatruło się lekami. Mimo wysiłków lekarzy nie udało się Małej uratować. Było za późno a leki były za silne...

Od tej chwili minęło parę ładnych lat, a ja nadal mam w pamięci ten dzień. Mała na zawsze pozostanie dla mnie porcelanową dziewczynką, pięknym aniołkiem z loczkami. Straciła życie przez dorosłych. Przez swoich bliskich, którzy powinni ją byli chronić przed każdym złem. Ktoś zostawił leki w dostępnym dla niej miejscu, ktoś inny nie zwrócił uwagi, że dziecko zniknęło. Może ta historia uratuje jakieś dziecko...otworzy oczy rodzicom, dziadkom...bo dziecko jest w stanie zrobić wszystko. Dosłownie. I to w naszych rękach jest jego bezpieczeństwo i życie. 

niedziela, 18 stycznia 2015

Kubuś Puchatek, Kubuś...

Dzisiaj jest Święto :) Niedziela, Dzień Kubusia Puchatka :)
Czytałam książki o tym kochanym Misiu wiele razy. Fanką jestem jego wierną i pozostanę, tym bardziej, że mam teraz Patusię, którą poznam z tym przesympatycznym zwierzakiem jak najszybciej.
Jestem dorosła, wiem. Nawet tak trochę bardziej niż dorosła ;) Nigdy jednak nie chcę zagubić dziecka, które zawsze we mnie pozostanie. Grunt to się nie zatracić w rzeczywistości. Dorosłość jest trudna...
Każdy dzień przynosi nam nowe wyzwania, często problemy niestety. Wiem, że muszę sobie poradzić, jestem mamą, która jest odpowiedzialna za swoje dziecko. Chcę zapewnić jej wszystko co najlepsze. Przede wszystkim jednak chcę, by miała dom pełen miłości, czułości, w którym wszyscy są dla siebie ważni.
Bo to jest istota szczęśliwego dzieciństwa. No i książki...
Książki od dziecka przenoszą mnie w inny świat. Czytając pobudzam swoją wyobraźnię, pozwalam sobie na więcej. Będzie tak jak tylko chcę. Nic mnie nie ogranicza.

Bardzo chcę, aby Maleńka pokochała książki i tego kochanego Misia o małym rozumku, bo wbrew pozorom cytaty z Kubusia Puchatka są bardzo mądre :)

" Jeśli dożyjesz stu lat, to ja chcę żyć sto lat minus jeden dzień, żebym nigdy nie musiał żyć bez Ciebie."


" - Puchatku? 
- Tak Prosiaczku?
- Nic - powiedział Prosiaczek biorąc Puchatka za łapkę.
- Chciałem się tylko upewnić, że jesteś. "


" To nie jest bałagan, tylko bardzo skomplikowany porządek - tłumaczył Puchatek Tygryskowi, który szukał czegoś w szafce."


" - A jeśli pewnego dnia będę musiał odejść? - spytał Krzyś ściskając Misiowi łapkę. - Co wtedy?
  - Nic wielkiego - zapewnił Go Puchatek. - Posiedzę tu sobie i na Ciebie poczekam. 
    Kiedy się kogoś kocha to ten ktoś nigdy nie znika, tylko siedzi gdzieś i czeka na Ciebie."


" Wiesz Prosiaczku...miłość jest wtedy...kiedy kogoś lubimy...za bardzo."

Kochajmy więc małego puchatego Misia, to miło zapoznać własne dziecko z kimś, kto też był na nas bardzo ważny w dzieciństwie :) I czytajmy Kochani, bo to właśnie od nas nauczą się tego nasze Pociechy.